moustogianni-athanasia-1919934

Διατροφή, Φυσικοθεραπεία και Αποκατάσταση

Wed, 29 Apr 2026 09:06:13 GMT

Οι φυσικοθεραπευτές δεν είμαστε ειδικοί σε θέματα διατροφής , ωστόσο η διατροφή μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία ανάρρωσης των ασθενών μας, επομένως θα πρέπει τουλάχιστον να κατανοούμε τα βασικά, ώστε να δώσουμε τις κατάλληλες συμβουλές και να απαντάμε σε πιθανές ερωτήσεις.

Ο χρόνιος πόνος δεν εντοπίζεται μόνο στις αρθρώσεις ή τα νεύρα, συχνά βρίσκεται στους ιστούς, στο ανοσοποιητικό σύστημα ακόμα και πάνω στο τραπέζι μας. Όλο και περισσότερα στοιχεία δείχνουν ότι οι διατροφικές μας συνήθειες μπορούν να επηρεάσουν την εκδήλωση επώδυνων συμπτωμάτων σε ασθενείς με χρονιές παθήσεις ή μπορούν να έχουν θετική επίδραση σε αυτά. Η διατροφή θεωρείται πλέον από πολλές μελέτες ο «αθόρυβος» παράγοντας δρώντας στο παρασκήνιο που συχνά παραβλέπετε.

Η σωστή διατροφή είναι πάντα σημαντική, αλλά ο ρόλος της γίνεται ακόμη πιο σημαντικός σε περιπτώσεις ασθένειας ή/και τραυματισμού. Μετά από χειρουργική επέμβαση, η γενικότερη αντίληψη είναι ότι δεν χρειάζεται να τρώμε όσο έχουμε συνηθίσει επειδή κινούμαστε λιγότερο, αυτό είναι μύθος. Η σωστή επούλωση καταναλώνει ενέργεια , πολλή ενέργεια!

Η διατροφή συνδέει τη φλεγμονή , την αντίσταση στην ινσουλίνη και την παχυσαρκία . Αυτό έχει άμεσες επιπτώσεις στην αποκατάσταση και την εξέλιξη της φυσικοθεραπείας . Οι δίαιτες με υψηλή περιεκτικότητα σε επεξεργασμένους υδατάνθρακες, πρόσθετα σάκχαρα και ανθυγιεινά λίπη προάγουν τη χρόνια χαμηλού βαθμού φλεγμονή και βλάπτουν την σηματοδότηση της ινσουλίνης, η οποία με τη σειρά της μειώνει την ενέργεια που παράγεται από την καύση του σωματικού λίπους, επιβραδύνει την αποκατάσταση των ιστών και μπορεί να συμβάλει στην σωματική και ψυχική κόπωση, τη δυσκαμψία και την αντοχή στην άσκηση . Κλινικά, αυτό σημαίνει ότι ο επίμονος πόνος, η μειωμένη κινητικότητα και η περιορισμένη πρόοδος στην αποκατάσταση μπορεί να μην έχει καθαρά ¨μηχανικά αίτια¨ και να οφείλεται σε υποκείμενη μεταβολική και φλεγμονώδη κατάσταση που προκαλείται από τη διατροφή . Η αντιμετώπιση της διατροφής ως μέρος του σχεδίου αποκατάστασης , ενθαρρύνοντας την κατανάλωση τροφών ολικής αλέσεως, φυτικών ινών και ωμέγα-3 λιπαρών, μπορεί επομένως να βοηθήσει στη μείωση της συστηματικής φλεγμονής, την αύξηση της διαθέσιμης ενέργειας για τους μύες και την καλύτερη ανταπόκριση στη θεραπεία που βασίζεται στην κίνηση.

Ταυτόχρονα, το υπερβολικό σωματικό λίπος βοηθά την ανάπτυξη δυσλειτουργικών λιποκυττάρων παράγοντας φλεγμονώδεις χημικές ουσίες που επίσης επηρεάζουν την αποκατάσταση , ιδιαίτερα σε ασθενείς με πόνο στις αρθρώσεις που σχετίζεται με την παχυσαρκία . Στη φυσιοθεραπευτική πράξη, αυτό συχνά εμφανίζεται ως μειωμένη ανοχή στην άσκηση, βραδύτερη αύξηση δύναμης και δυσκολία στη διατήρηση της δραστηριότητας με την πάροδο του χρόνου.

Ο συνδυασμός του προγράμματος αποκατάστασης με αντιφλεγμονώδη, μεταβολικά υποστηρικτική διατροφή που είναι πλούσια σε λαχανικά, όσπρια, δημητριακά ολικής αλέσεως, ξηρούς καρπούς και άπαχες ή φυτικές πρωτεΐνες βοηθά τους ασθενείς να βιώνουν λιγότερο πόνο, να έχουν βελτιωμένη ευαισθησία στην ινσουλίνη και καλύτερα αποτελέσματα στην αποκατάσταση .

Ποιες είναι οι αίτιες εμφάνισης δυσλειτουργίας του Πυελικού Εδάφους;

Thu, 26 Mar 2026 12:36:39 GMT

• Η Εγκυμοσύνη. Για τις γυναίκες, οι 9 μήνες της εγκυμοσύνης μπορούν να οδηγήσουν σε αδυναμία του πυελικού εδάφους, καθώς οι μύες καταπονούνται αντέχοντας το επιπλέον βάρος από το αναπτυσσόμενο έμβρυο, τη πάχυνση της μήτρας, τον πλακούντα και το αμνιακό υγρό.

• Ο Τοκετός. Μια μακρά περίοδος τοκετού, ιδιαίτερα όταν το στάδιο της ώθησης ξεπερνά την 1 ώρα, σχετίζεται με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης δυσλειτουργίας του πυελικού εδάφους. Επίσης, εάν υπήρξε τραύμα στο περίνεο, ορισμένες φορές και κάτω από ορισμένες συνθήκες, μπορεί να οδηγήσει σε δυσλειτουργία του πυελικού εδάφους και πόνο κατά τη συνουσία (δυσπαρευνία).

• Η Άρση Βαρέων φορτίων μπορεί να επηρεάσει το πυελικό έδαφος, και σε ορισμένες περιπτώσεις, να οδηγήσει σε προβλήματα όπως η ακράτεια ή η πρόπτωση των πυελικών οργάνων (μήτρα, κύστη ή ορθρό). Η υπερβολική πίεση στο πυελικό έδαφος από την άρση βαρών μπορεί να αποδυναμώσει τους μύες και να προκαλέσει δυσλειτουργίες.

• Οι Χρόνιες Θωρακικές Παθήσεις, μπορούν να οδηγήσουν σε αδυναμία του πυελικού εδάφους λόγω ανισορροπίας των μυών του πυρήνα και του κορμού. Το πυελικό έδαφος μαζί με το διάφραγμα (βασικός εισπνευστικός μυς) και τους εν τω βαθύ κοιλιακούς μύες αποτελούν τον λεγόμενο ¨πύρινα του κορμού¨.

• Το Υπερβολικό Βάρος. Όπως και στην εγκυμοσύνη, το πυελικό έδαφος μπορεί να αποδυναμωθεί λόγω της καταπόνησης που προκαλείται από τη μεταφορά περισσότερου σωματικού βάρους.

• Η υγεία του πυελικού εδάφους μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά από χειρουργική επέμβαση λόγω νευρικής βλάβης, τραύματος των ιστών, λοίμωξης, δομικών αλλοιώσεων και μετεγχειρητικής μυϊκής αδυναμίας. Αυτές οι επιπτώσεις μπορεί να οδηγήσουν σε ουρολογική, εντερική και σεξουαλική δυσλειτουργία, πόνο και υποτροπή της πρόπτωσης. Για τις γυναίκες, οι χειρουργικές επεμβάσεις στο μαστό, η καισαρική τομή, η αφαίρεση κάποιας κύστης, κ.ά. μπορούν να επηρεάσουν αρχικά το πυελικό έδαφος μέσω των ουλών και έπειτα μέσω των συμφύσεων που θα δημιουργηθούν. Για τους άντρες οι επεμβάσεις στον προστάτη μπορούν να επηρεάσουν τους μύες του πυελικού εδάφους και τις δέσμες νεύρων που διέρχονται από τη περιοχή. Παρόμοιες επιπτώσεις μπορεί να επιφέρουν και οι επεμβάσεις εντέρου/πρωκτού καθώς και η ακτινοβολία στην πύελο.

• Χρόνιες Παθήσεις. To σύνδρομο του χρόνιου πυελικού πόνου, το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου, το σύνδρομο της επώδυνης ουροδόχου κύστης, η ινομυαλγία και η διαταραχή της κροταφογναθικής άρθρωσης συχνά συνυπάρχουν με χρόνια δυσλειτουργία του πυελικού εδάφους.

• Η χρόνια δυσκοιλιότητα μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το πυελικό έδαφος, προκαλώντας ή επιδεινώνοντας προβλήματα όπως ακράτεια ούρων ή κοπράνων, πρόπτωση οργάνων και δυσλειτουργία των μυών του πυελικού εδάφους. Η συνεχής προσπάθεια κατά την αφόδευση οδηγεί σε αυξημένο μυϊκό τόνο τους μύες του πυελικού εδάφους και αυξάνει την ενδοκοιλιακή πίεση με αποτέλεσμα την αδυναμία των μυών του πυελικού εδάφους

• Καφεΐνη είναι γνωστό ότι ερεθίζει το βλεννογόνο της ουροδόχου κύστης, προκαλώντας την ουροδόχο κύστη να θέλει να αδειάζει συχνά.

• Η Άσκηση Υψηλής Έντασης. Η μεγάλης χρονικής διάρκειας άσκηση σε υψηλή ένταση όπου το πυελικό έδαφος βρίσκεται υπό μεγάλη τάση μπορεί να προκαλέσει την αποδυνάμωσή του.

• Η Φαρμακευτική αγωγή. Ορισμένα φάρμακα μπορούν να επηρεάσουν την ουροδόχο κύστη και το έντερο, επηρεάζοντας την ικανότητα του μυός της ουροδόχου κύστης να συστέλλεται ή προκαλώντας δυσκοιλιότητα.

• Οι Γενετικοί παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο στη δυσλειτουργία του πυελικού εδάφους, συμπεριλαμβανομένων παθήσεων όπως η πρόπτωση των πυελικών οργάνων και η ακράτεια ούρων. Έρευνες έχουν δείξει ότι η δυσλειτουργία του πυελικού εδάφους είναι μια πολυπαραγοντική διαταραχή, με γενετική προδιάθεση που αλληλοεπιδρά με περιβαλλοντικούς παράγοντες και τον τρόπου ζωής.

Έτοιμοι για Μαραθώνιο! (Μέρος 2ο)

Thu, 10 Oct 2024 07:34:09 GMT

Κατάλληλα Υποδήματα.

Η επιλογή των σωστών υποδημάτων είναι καίριας σημασίας για την πρόληψη τραυματισμών κατά τη διάρκεια της προπόνησης και στον αγώνα. Πρέπει να τονίσουμε ότι τα κατάλληλα υποδήματα για εσάς , μπορεί να είναι τελείως ακατάλληλα για κάποιον άλλο δρομέα. Αυτό σημαίνει ότι δεν επιλέγουμε ένα παπούτσι επειδή είναι η τελευταία τάση της μόδας (trend), αλλά επιλέγουμε αυτό που ταιριάζει και ¨κουμπώνει¨ καλύτερα στο πόδι μας. Αποφεύγουμε να φοράμε παπούτσια που είναι φθαρμένα ή δεν παρέχουν την κατάλληλη υποστήριξη γιατί μπορεί να οδηγήσουν σε πρόσθετες πιέσεις ή καταπονήσεις.
Επενδύστε σε ένα καλό ζευγάρι παπούτσια για τρέξιμο κατάλληλα για το έδαφος που σκοπεύετε να τρέξετε, που να παρέχουν επαρκή υποστήριξη και απορρόφηση κραδασμών για την προπόνησή και τον αγώνα σας.

Σωστή τεχνική τρεξίματος.

Η τελεία τεχνική τρεξίματος δεν υπάρχει , όσο και να προσπαθεί ο δρομέας είναι δύσκολο καθ’ολη τη διάρκεια της προπόνησης και του αγώνα να είναι εμβιομηχανικά άρτιος! Εάν δεν έχετε τραυματισμούς και τρέχετε αρκετά χιλιόμετρα, τότε το πιθανότερο είναι ότι έχετε ένα σωστό πρότυπο τρεξίματος. Η όσον το δυνατόν καλύτερη τεχνική τρεξίματος είναι απαραίτητη για την πρόληψη των τραυματισμών, την εξοικονόμηση ενέργειας και την αύξηση της απόδοσης.
Τα βασικά στοιχεία τεχνικής είναι: ο τρόπος που συναντά το πέλμα στο έδαφος, το μήκος του διασκελισμού, η κίνηση των χεριών, η κλίση του κορμού και ο ρυθμός της αναπνοής.

Ξεκούραση και αποθεραπεία.

Η ξεκούραση, η αποθεραπεία και η αποκατάσταση είναι εξίσου σημαντικές με την προπόνηση όταν πρόκειται για την αποφυγή τραυματισμών κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για τον μαραθώνιο. Η υπερβολική προπόνηση μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμούς όχι μόνο λόγω υπερφόρτωσης των αρθρώσεων, αλλά και λόγω της κόπωσης . Η κόπωση που προκαλείται από την ανεπαρκή ανάκαμψη και ύπνο έχει μεγάλο αντίκτυπο στην ικανότητα του σώματός να αναρρώσει, ειδικά μετά από μεγάλες αποστάσεις και έντονες προπονήσεις. Η σωστή αποκατάσταση και αποθεραπεία παίζει σημαντικό ρόλο και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στο πρόγραμμα προπόνησης .
Συμπεριλάβετε ημέρες ανάπαυσης στο πρόγραμμα σας, για να βοηθήσετε το σώμα σας να ανακάμψει. Ο συνδυασμός τρεξίματος και άλλων αερόβιων τύπων προπόνησης, κολύμβηση ή ποδηλασία, μπορεί επίσης να βοηθήσει στη μείωση του εβδομαδιαίου φορτίου/ καμάτου των αρθρώσεων και να λειτουργήσει ως μια ωραία εναλλακτική προπονήσεων.

Ακούστε το σώμα σας.

Τέλος, να ακούτε το σώμα σας. Εάν αισθάνεστε πόνο ή ενόχληση κατά τη διάρκεια της προπόνησης, είναι σημαντικό να προσαρμόσετε τη ρουτίνα προπόνησης σας κατάλληλα . Αποφύγετε να πιέζετε το σώμα σας με πόνο ή ενόχληση καθώς μπορεί να οδηγήσει σε πιο σοβαρούς τραυματισμούς. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ξεκουραστείτε και αναζητήστε επαγγελματική συμβουλή από έναν φυσιοθεραπευτή εάν είναι απαραίτητο. Να θυμάστε ότι όσο πιο γρήγορα αντιμετωπίζεται ένας τραυματισμός τόσο πιο γρήγορη η αποκατάσταση και η επάνοδος στις αθλητικές δραστηριότητες.

Τι προσφέρει το PhysioEnergy.

Ο συνδυασμός των μεθόδων NeuroKinetic και Κινητικού Ελέγχου (Kinetic Control) μας δίνει τη δυνατότητα για μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση της δύναμης, του τρόπου κίνησης, της ισορροπίας, του εύρους και ελέγχου της κίνησης, επισημαίνοντας τα οποία εμβιομηχανικά ελλείμματα.
Σημαντικός παράγοντας για την ολοκληρωμένη αξιολόγηση είναι και η ιστορία που μας διηγείται ο ίδιος ο δρομέας.
Σχεδιάζοντας ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ενδυνάμωσης και προπόνησης βασισμένο στις δίκες σας ανάγκες, διορθώνοντας τα οποία κινητικά ελλείμματα και προλαμβάνοντας ενδεχομένους τραυματισμούς, εγγυόμαστε τη γρήγορη και ασφαλή επιστροφή στις προπονήσεις .

Έτοιμοι για Μαραθώνιο! (Μέρος 1ο)

Thu, 10 Oct 2024 06:43:29 GMT

Ως εξειδικευμένο κέντρο φυσικοθεραπείας και αποκατάστασης με εμπειρία και υποστήριξη σε δρομείς μεγάλων αποστάσεων , έχουμε αντιμετωπίσει όλο το φάσμα τραυματισμών που μπορεί να συμβούν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για τον μαραθώνιο . Ο πόνος στη πρόσθια επιφάνεια του γόνατος (γόνατο του δρομέα), πόνος στη λαγονοκνιμιαία ταινία , κατάγματα κόπωσης, περιοστίτιδα κνήμης , προβλήματα στον αχίλλειο τένοντα και προβλήματα στη πελματιαία απονεύρωση είναι οι πιο συνηθισμένοι τραυματισμοί που μπορεί να προκύψουν.

Σε αυτό το blog , θα περιγράψουμε τα πιο συχνά λάθη που οδηγούν σε τραυματισμούς και θα δώσουμε απλές συμβουλές για την αποφυγή τους.

Πριν όμως από τη συμμετοχή σε έναν τόσο κοπιαστικό και απαιτητικό αγώνα, και για να αποφύγουμε δυσάρεστες εκπλήξεις είναι απαραίτητο και γίνει ένας ιατρικός έλεγχος (υπέρηχος καρδίας, αιματολογικές εξετάσεις, τεστ κοπώσεως κ.α.).

Σταδιακή πρόοδος στις προπονήσεις.

Μία από τις πιο σημαντικές συμβουλές για την αποφυγή τραυματισμών κατά τη προετοιμασία του μαραθωνίου είναι η σταδιακή πρόοδος και αύξηση της έντασης των προπονήσεων και των αποστάσεων. Η πολύ γρήγορη αύξηση του ρυθμού ή των χιλιομέτρων μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμούς υπερχρήσης . Η προπόνηση του δρομέα δεν πρέπει να περιλαμβάνει ταυτόχρονη και απότομη αύξηση πολλών επιβαρυντικών παραγόντων που δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για την εμφάνιση τραυματισμών.
Για την αποφυγή τραυματισμών , ξεκινήστε με ένα συντηρητικό πρόγραμμα προπόνησης και σταδιακά αυξήστε τα χιλιόμετρα ή το ρυθμό σας. Συνιστάται να αυξάνετε τα χιλιόμετρα τις προπόνησης όχι περισσότερο από 10% την εβδομάδα για να αποφύγετε τους τραυματισμούς. Χρήσιμο θα ήταν να λάβετε υποστήριξη από έναν προπονητή δημιουργώντας ένα πρόγραμμα προπόνησης φτιαγμένο στις δίκες σας ανάγκες.

Προπόνηση δύναμης.

Η αύξηση της δύναμης είναι ουσιαστικό συστατικό της προπόνησης μαραθωνίου . Η μυϊκή ενδυνάμωση των γλουτών, των γονάτων και των αρθρώσεων της ποδοκνημικης, σας βοηθά σωματικά και πνευματικά να ανταπεξέλθετε στις απαιτήσεις της προπόνησης αλλά επίσης βοηθά και στην πρόληψη των τραυματισμών.

Η λογική είναι απλή: όση περισσότερη δύναμη έχεις, τόσο πιο εύκολο είναι να μεταφέρεις το βάρος του σώματος σου για μεγαλύτερη απόσταση. Οι δυνατοί μύες μπορούν να βοηθήσουν στην αύξηση της ταχύτητας, βελτιώνουν την ισορροπία που απαιτεί το τρέξιμο (ιδιοδεκτικότητα), αυξάνεται η απόδοση και η αντοχή (φυσική κατάσταση) και βελτιώνεται σημαντικά η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2 max).

Η συνεχεία στο δεύτερο μέρος...

Σύνδρομο λαγονοκνημιαίας ταινίας

Wed, 09 Oct 2024 10:18:19 GMT

Το σύνδρομο της λαγονοκνημιαίας ταινίας (Iliotibial Band Syndrome, ITBS) είναι ο πιο κοινός τραυματισμός στην εξωτερική πλευρά του γόνατος στους δρομείς και ποδηλάτες.

Είναι γνωστό ότι η παθολογία του ITBS σχετίζεται με επαναλαμβανόμενη κάμψη-έκταση του γόνατος, αλλά η ακριβής παθοφυσιολογία του ITBS είναι ακόμα υπό συζήτηση.

Όταν το γόνατο κάμπτεται πέραν των 30°, η λαγονοκνημιαία ταινία (Iliotibial band, ITB) συμπιέζει προς τα μέσα τον έξω μηριαίο κόνδυλο (Lateral Femoral Epicondyle, LFE) απευθείας πάνω σε ένα στρώμα λιπώδους ιστού (fat pad) , ως αποτέλεσμα της αυξανομένης τάσης από τις οπίσθιές ίνες της ITB . Η συμπίεση του fat pad που βρίσκεται βαθιά μέσα στη ITB έχοντας μεγάλη νεύρωση έχει ως αποτέλεσμα την αίσθηση του πόνου.

Η ITB είναι ένα μακρύ και παχύ κομμάτι συνδετικού ιστού το οποίο ξεκινά κοντά στο ισχίο από τη λαγόνια ακρολοφία κι εκτείνεται μέχρι τον LFE . Η βασική ιδιότητα της ITB είναι η σταθεροποίηση του ισχίου και του γόνατος κυρίως στη μονοπολική στήριξη (βάδιση και τρέξιμο) και λειτουργεί ως ελατήριο αποθηκεύοντας και κατανέμοντας εκ νέου την κινητική ενέργεια κατά το κύκλο βάδισης και στο τρέξιμο.

Το κύριο σύμπτωμα του ITBS είναι ο πόνος στην έξω πλευρά του γόνατος , ακριβώς πάνω από την άρθρωση, που μπορεί να αντανακλά εξωτερικά στο μηρό ή στη γάμπα. Στα αρχικά στάδια ο πόνος μπορεί να υποχωρεί όταν ζεσταθείτε, όμως με την πάροδο του χρόνου μπορεί να παρατηρήσετε ότι χειροτερεύει καθώς ασκείστε. Η ψηλάφηση της ITB κοντά στο γόνατο μπορεί να είναι επώδυνη και να υπάρχει ένδειξη φλεγμονής.

Το ITBS πιστεύεται ότι σχετίζεται περισσότερο με την αύξηση του όγκου τρεξίματος παρά με την ένταση . Ωστόσο, πρόσφατες μελέτες δεν έδειξαν σημαντικές διαφορές για εμφάνιση ITBS μεταξύ δρομέων που αύξησαν τον όγκο τρεξίματός τους και δρομέων που αύξησαν την ένταση τρεξίματός τους. Εκτός από ένα λεπτομερές ιστορικό, η κλινική εξέταση και κινητική ανάλυση μπορεί οδηγήσει στη διάγνωση του ITBS και στις μυoσκελετικές ανισορροπίες που συμβάλλουν στο ITBS .

Το σύνδρομο ITBS εμφανίζεται κυρίως κατά τη φάση της στήριξής του τρεξίματος. Οι παράγοντες που επηρεάζουν την εμφάνιση του ITBS περιλαμβάνουν: τα υποδήματα, τη συχνότητα προπόνησης ,τη τεχνική του τρεξίματος, την ανισοσκελία, τον υπερπρηνισμό του ποδιού, το τρέξιμο σε κεκλιμένο επίπεδο καθώς και την έλλειψη ελαστικότητας και δύναμης. Ο νευρομυϊκός συντονισμός ισχίου, γόνατος και ποδοκνημικής καθώς η διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ οσφυϊκής μοίρας, πυέλου και ισχίου θα μας δώσουν τη πλήρη εικόνα.

Για την αποκατάσταση του ITBS συνιστάται μια εξατομικευμένη στρατηγική διαχείρισης φορτίου και προοδευτικής ενδυνάμωσης των μυών του ισχίου. Η θεραπεία/ αποκατάσταση μπορεί να χωριστεί σε τρεις φάσεις. Στην αρχική φάση έχουμε ασκήσεις χαμηλού φορτιού και έντασης (ανοικτή κινητική αλυσίδα). Σε δεύτερη φάση έχουμε ασκήσεις μέτριας έντασης και στοχευμένες ασκήσεις για τον έλεγχο ισχίου και κορμού (κλειστή κινητική αλυσίδα). Η τελική φάση που περιλαμβάνει ασκήσεις υψηλής έντασης και λειτουργικότητας, καθώς και διαλειμματικά προγράμματα τρεξίματος.

¨Κοτσι¨ ή Βλαισός Μέγας Δάκτυλος (Hallux Valgus)

Tue, 02 Jul 2024 14:38:02 GMT

Το ¨ κότσι ¨ ή αλλιώς ο Βλαισός Μέγας Δάκτυλος ( ΒΜΔ ) είναι η πιο συχνή αρθρική παραμόρφωση του άκρου πόδα και χαρακτηρίζεται από την απόκλιση και στροφή του μεγάλου δάκτυλου προς την κατεύθυνση των μικρών δακτύλων του ποδιού.

Το οικογενειακό ιστορικό παίζει σημαντικό ρολό στην εμφάνιση της παραμόρφωσης . Άλλες πιθανές αίτιες είναι οι ρευματολογικές παθήσεις, οι αθλητικές κακώσεις, η πλατυποδία (απώλεια της ποδικής κάμαρας) και οι μυϊκές ανισορροπίες.

Ο ΒΜΔ δεν είναι μόνο ένα αισθητικό πρόβλημα, αλλά σχετίζεται με προβλήματα στη βάδιση, διαταραχές στην ισορροπία , αυξημένο κίνδυνο πτώσης σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας και μειωμένη ποιότητα ζωής .

O πόνος συνήθως εμφανίζεται στην έσω πρόσθια επιφάνεια του ποδιού, μεταξύ της άρθρωσης του πρώτου μεταταρσίου και της πρώτης φάλαγγας του μεγάλου δακτύλου . Οι ασθενείς μπορεί επίσης να εμφανίσουν πόνο κάτω από τα δάκτυλα των ποδιών λόγω των λανθασμένων προτύπων βάδισης που υιοθετούνται.

Η παραμόρφωση αυτή αναπτύσσεται, καθώς η κεντρική φάλαγγα μετατοπίζεται πλάγια προς το δεύτερο δάκτυλο. Οι τένοντες του μακρού καμπτήρα και του εκτείνοντα το μεγάλο δάκτυλο παρεκκλίνουν προς τα έξω και η άρθρωση δεν λειτουργεί σωστά. Τελικά, οι καμπτήρες και οι εκτείνοντες μύες του μεγάλου δακτύλου μετατοπίζονται πλάγια και επιτείνουν ακόμη περισσότερο την παραμόρφωση. Ο ορογόνος θύλακος, πάνω από την έσω πλευρά των κεφαλών των μεταταρσίων, μπορεί να παρουσιάσει φλεγμονή, προκακαλώντας έναν επώδυνο κάλο .

Οι πρόσφατες έρευνες δεν αναφέρουν τα υποδήματα ως παράγοντα για την ανάπτυξη του ΒΜΔ . Ωστόσο, τα στενά υποδήματα μπορούν να ερεθίσουν ένα «κότσι» τρίβοντας τον προεξέχοντα ιστό στην άρθρωση. Αυτή η πίεση δημιουργεί περισσότερο πρήξιμο και πόνο .

Η φυσιοθεραπεία είναι αποτελεσματική για τη θεραπεία του ΒΜΔ και τη βελτίωση των συμπτωμάτων . Η αύξηση του εύρους κίνησης στο μεγάλο δάκτυλο και στις γύρω αρθρώσεις, σε συνδυασμό με εξειδικευμένες διατάσεις και ασκήσεις ενδυνάμωσης θα μειώσουν αποτελεσματικά τα συμπτώματα και την επιδείνωση του Βλαισού Μέγα Δάκτυλου . Η ολοκληρωμένη φυσιοθεραπευτική προσέγγιση βοηθάει στην αναγνώριση κινητικών και μηχανικών ελλειμάτων στις αρθρώσεις του κορμού, ισχίου, γόνατος και ποδοκνημικής.

Tennis Elbow ( Έξω Επικονδυλίτιδα του Αγκώνα )

Mon, 08 Jan 2024 11:02:58 GMT

Tennis Elbow (Έξω Επικονδυλίτιδα του Αγκώνα) φλεγμονή ή τενοντοπάθεια;

Ο πόνος που εμφανίζεται στην έξω πλευρά του αγκώνα ως αποτέλεσμα της υπέρχρησης των εκτεινόντων του καρπού από επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες του αντιβραχίου, αναφέρεται ως Έξω Επικονδυλίτιδα του Αγκώνα (Tennis Elbow) .

Το Tennis Elbow είναι ένας συνηθισμένος τραυματισμός υπέρχρησης . Στα αρχικά στάδια εμφάνισης του τραυματισμού περιλαμβάνεται φλεγμονή, αλλά η επαναλαμβανομένη καταπόνηση του τένοντα οδηγεί στην εκφύλιση του ( τενοντοπάθεια ).

Κατά τη χρήση των μυών, οι τένοντες υφίστανται μικροτραυματισμούς, που σημαίνει ότι χρειάζονται χρόνο για να επουλωθούν και να γίνουν ξανά δυνατοί. Ο τραυματισμός υπέρχρησης σημαίνει ότι με τη χρήση των μυών σε καθημερινές δραστηριότητες (χρήση υπολογιστή, χειρωνακτικές εργασίες κ.λπ.), ο τένοντας καταπονείται επανειλημμένα σε σημείο που η καταπόνηση υπερβαίνει το επίπεδο αντοχής του.

Το αποτέλεσμα είναι, οι τένοντες να μην έχουν τον απαραίτητο χρόνο να επουλωθούν. Αυτό οδηγεί σε φθορά και εκφυλισμό των ιστών, ο τένοντας να χάνει τη δύναμη του, γίνεται εύθραυστος και τραυματίζεται πιο εύκολα. Κάθε φορά που το κολλαγόνο στο τένοντα διασπάται (επανάληψη τραυματισμού), το σώμα ανταποκρίνεται σχηματίζοντας ουλώδη ιστό στον τένοντα (δομικές αλλαγές στη δομή του τένοντα).

Το Tennis Elbow απαντάται συνήθως σε συνδυασμό με προβλήματα στον αυχένα λόγω της νεύρωσης που παρέχει ο αυχένας στη περιοχή (κερκιδικό νεύρο). Επιπλέον, η θέση του αγκώνα σε σχέση με τον ωμό μπορεί να οδηγήσει σε υιοθέτηση επιβαρυντικών για τον αγκώνα κινητικών μοτίβων.

Η Φυσιοθεραπευτική αντιμετώπιση του Tennis Elbow περιλαμβάνει το βελονισμό , τεχνικές για τη νευροδυναμική διευκόλυνση ( Neurodynamic, Manual Therapy ) του αγκώνα και σε όλες εμπλεκομένας αρθρώσεις (αυχένας, ωμός, αγκώνα, καρπός). Οδηγίες και κατάλληλες στρατηγικές ώστε να βελτιωθούν τα κινητικά πρότυπα ( Kinetic Control ), την επαναφορά της δύναμης και τη μόνιμη λύση του προβλήματος.

Ως πιο ¨πιθανός¨ ένοχος αναφέρεται ο Μακρός Κερκιδικός Εκτείνων του Καρπού (Extensor Carpi Radialis Brevis, ECRB), ένας μυς που είναι κυρίως εκτείνοντας του καρπού. Ίσως, να εμπλέκεται και ο Βραχύς Κερκιδικός Εκτείνων του Καρπού (Extensor Carpi Radialis Longus, ECRL). Και οι δυο τένοντες εισέρχονται στην κατάφυση τους στον έξω κόνδυλο του αγκώνα. Κλινικά, ο πόνος στην έξω επιφάνεια του αγκώνα, συνήθως επιδεινώνεται με την λειτουργία των εκτινόντων μυών του καρπού, από θέση έκτασης του αγκώνα και πρηνισμού του αντιβραχίου.

Οι Ενοχλητικές Εμβοές (Βουητό Στο Αυτί)!

Thu, 21 Sep 2023 08:28:21 GMT

Εμβοές χαρακτηρίζονται ως η αντίληψη ήχου στα αυτιά ή το κεφάλι, ενώ απουσιάζει εξωτερικό ακουστικό ερέθισμα. Η πιο συχνή περιγραφή που δίνετε είναι σαν «ένα συνεχές βουητό/σφύριγμα στα αυτιά μου». Οι εμβοές αποτελούν συχνό πρόβλημα, επηρεάζοντας περίπου το 10% του γενικού πληθυσμού.

Υπάρχουν 2 τύποι εμβοών , οι υποκειμενικές εμβοές (που τις ακούει μόνο ο ασθενής και είναι ο πιο κοινός τύπος) και οι αντικειμενικές εμβοές (που μπορεί να τις ακούσει και ο γιατρός τη στιγμή της εξέτασης). Οι αντικειμενικές εμβοές μπορεί να προέρχονται από κάποιο αιμοφόρο αγγείο στο κρανίο, τον αυχένα ή τη κροταφογναθική άρθρωση. Οι εμβοές μπορεί να είναι παροδικές ή μόνιμες.

Υπάρχει μεγάλη συζήτηση για το ποιες μπορεί να είναι οι πιθανές αιτίες: τραυματισμός στο κεφάλι ή τον αυχένα (π.χ τροχαίο ατύχημα), προβλήματα της κροταφογναθικής άρθρωσης, νόσος του Meniere , λοιμώξεις (ωτίτιδα) , παρενέργειες χρόνιων ή εκφυλιστικών παθήσεων (ρευματοειδής αρθρίτιδα), τραύμα στο εσωτερικό του αυτιού (π.χ. κατάδυση), υπερβολική έκθεση στο θόρυβο , μετεγχειρητικές ή από έντονο στρες .

Οι εμβοές μπορούν να αντιμετωπιστούν με φυσικοθεραπεία καθώς με τα χρόνια έχει τεκμηριωθεί η σύνδεση μεταξύ εμβοών και μυοσκελετικών παθήσεων .

Ο συνδυασμός Neuro Rehab και Manual Therapy (χειροπρακτική) μπορεί να είναι αρκετά αποτελεσματικός στη θεραπεία και τη διαχείριση των εμβοών . Η κατανόηση των αντισταθμιστικών αλλαγών που συμβαίνουν στο μυοσκελετικό σύστημα θα βοηθήσει ώστε να μειωθούν οι μυϊκοί, περιτονιακοί , αρθρικοί και νευρικοί περιορισμοί στη περιοχή του κροταφικού οστού, της κροταφογναθικής άρθρωσης και της άνω αυχενικής μοίρας .

Η έντονη εμβιομηχανική σύνδεση μεταξύ του κρανίου, κροταφογναθικής άρθρωσης και άνω αυχενικής μοίρας είναι συχνά η πηγή του προβλήματος καθώς παίζουν σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση των αισθητηριακών οργάνων, της κυκλοφορίας του αίματος και της λέμφου στα αυτιά.

Παγωμένος Ώμος ή Συμφυτική Θυλακίτιδα

Fri, 10 Mar 2023 11:22:48 GMT

Η γληνοβραχιόνια άρθρωση περιβάλλεται από τον αρθρικό θύλακα , που είναι αρκετά χαλαρός ώστε να ευνοείται το μεγαλύτερο ευρέος κίνησης του ώμου. Σε φυσιολογικές συνθήκες ο θυλάκας διαστέλλεται και συστέλλεται καθώς ο βραχίονας κινείται σε διάφορες θέσεις.

Ο παγωμένος ώμος ή συμφυτική θυλακίτιδα είναι μια φλεγμονώδη πάθηση που χαρακτηρίζεται από την αυθόρμητη συρρίκνωση και σκλήρυνση του αρθρικού θύλακα στον ώμο, που συνήθως συνοδεύεται από τον σχηματισμό ουλώδους ιστού (συμφύσεις) μεταξύ της αρθρικής κάψας και της κεφαλής του βραχιονίου. Το αποτέλεσμα είναι ο βαθμιαίος, προοδευτικός και επώδυνος περιορισμός των κινήσεων του ώμου.

Η πάθηση έχει 3 στάδια εξέλιξης . Ξεκινά πρώτα με το επώδυνο στάδιο , κατά το οποίο ο ασθενής νοιώθει πόνο σε οποιαδήποτε κίνηση του ώμου και περιορισμό κυρίως στη κίνηση της έξω στροφής. Ακολουθεί το στάδιο της δυσκαμψίας , στο οποίο ο πόνος μειώνεται σταδιακά, αλλά συνεχίζει να υπάρχει έλλειψη του εύρους κίνησης. Τέλος, το στάδιο υποχώρησης των συμπτωμάτων , οπού περιλαμβάνει τη σταδιακή βελτίωση της κινητικότητας και λειτουργικότητας της άρθρωσης. Ωστόσο, ο πόνος μπορεί να επανεμφανίζεται ανά διαστήματα.

Ανάλογα με το στάδιο και τη σοβαρότητα, της κατάστασης η πάθηση οδηγεί σε περιορισμό όλων των κινήσεων, εμποδίζοντας τις δραστηριότητες της καθημερινότητας (π.χ. ένδυση), την προσωπική υγιεινή, την εργασία και τις αθλητικές δραστηριότητες. Επίσης είναι κοινό φαινόμενο η εμφάνιση πόνου στον αυχένα, που προέρχεται κυρίως από την υπερβολική χρήση των αυχενικών μυών για να αντισταθμιστεί η απώλεια της κίνησης του ώμου.

Η αιτιολογία του παγωμένου ώμου δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητή, συνήθως ταξινομείται ως πρωτογενής ή δευτερογενής . Ο πρωτογενής ή ιδιοπαθής παγωμένος ώμος παρουσιάζεται χωρίς να προ-υπάρχουν ευρήματα ή ιστορικό που να εξηγούν την έναρξη της νόσου (π.χ ανοσολογικές, βιοχημικές ή ορμονικές ανισορροπίες). Τα δευτερογενή αιτία εμφάνισης (προδιαθεσικοί παράγοντες) μπορεί να είναι:

• H ηλικία μεταξύ 40-65 ετών (οι γυναίκες έχουν τέσσερις φορές μεγαλύτερες πιθανότητες εμφάνισης της πάθησης)

• Ο διαβήτης ή άλλη μεταβολική πάθηση (π.χ θυροειδής)
• Η ελλιπής αποκατάσταση μετά από χειρουργική επέμβαση στον ώμο
• Η εμμηνόπαυση
• Τραυματισμός και χρόνια φλεγμονή στους τένοντες του στροφικού πετάλου
• Το εγκεφαλικό
• Καρδιακές παθήσεις
• Η νόσος του Parkinson
• Η νόσος του Dupuytren

Η αποκατάσταση του παγωμένου ωμού είναι μια δύσκολη και απαιτητική διαδικασία που απαιτεί κυρίως χρόνο, μπορεί να φτάσει έως και τους 36 μήνες.

Η φυσιοθεραπευτική προσέγγιση διαμορφώνεται ανάλογα με το στάδιο της πάθησης. Στόχος είναι η μείωση του πόνου, η διατήρηση και όταν είναι εφικτό η αύξηση του εύρους κίνησης της άρθρωσης (ανάλογα με το στάδιο), η μείωση των συμπτωμάτων και η επαναφορά του ασθενούς στη καθημερινότητά του.

Οι τεχνικές που χρησιμοποιούμε είναι:
• Manual Therapy – Χειροπρακτική
• Βελονισμός
• Κινητοποίηση μαλακών μορίων
• Neurokinetic therapy
• Εξατομικευμένο πρόγραμμα ασκήσεων

Breathing

Thu, 09 Feb 2023 09:41:55 GMT

Breathing

Breathing can be used as a guide for “posture” or “position”. This means that if we are able to take a deep diaphragmatic breath, we are in a satisfactory posture. When the spine and torso are not in the best possible position, breathing mechanisms become difficult and we lose the ability to use the diaphragm effectively.

I am not saying that we have to be in a perfect posture at all times, as there is no “perfect posture”. What I'm saying is that we should be able to breathe with a decent diaphragmatic pattern at rest and throughout the day... this is fundamental.

The sitting position is the position most of us use every day at work, often for long hours. From this position we should be able to breathe diaphragmatically, taking a good deep breath. If not, just adjust your position so you can breathe better.

Our breathing becomes quite difficult when we spend long hours slouching in a chair, making very few movements. Just try to breathe diaphragmatically and deeply...

Daily stresses at work, family obligations or financial pressures lead to shallow and rapid breathing, hence to inadequate oxygenation, which in turn leads to various evolutionary complications, such as poor sleep, fatigue and even, in the long run, heart disease.

Breathing is a fundamental function that occurs throughout the day subconsciously. If we are unable to use our diaphragm to breathe, we are forced to use the upper chest and neck muscles to help us breathe... these muscles are called the auxiliary respiratory muscles.

By constantly using the muscles of the chest and neck as the main respiratory muscles, the result is that we feel permanently stiff, because these muscles do not have breathing as a priority. Their job is to stabilize the upper torso, while breathing is an extra job for them and quite demanding and difficult.

Proper breathing leads to the relief or prevention of symptoms commonly associated with headaches, neck pain, stress, and improves the mood, etc.

Myths and Truths about shoulder pain

Thu, 09 Feb 2023 09:37:02 GMT

Myths and Truths about shoulder pain

Shoulder pain: Myths and Truths

Myths

Shoulder pain does not necessarily mean damage

“Damage” to the rotator cuff of the shoulder does not mean I need surgery

If my shoulder is constantly making noises or crepitus, that is not a sign that something is wrong

Imaging tests (MRI, CT, X-ray) are not necessary if I have shoulder pain

“My shoulder hurts and I don't move it much....” Wrong!

“The cortisone shot will fix my arm and the pain will go away....” Wrong!

Truths

Shoulder pain is common even when there is no damage to the joint

Most people who have a tear in the rotator cuff do not always complain of pain or have any symptoms

Damage to the rotator cuff is not a predisposing factor for shoulder pain

Imaging tests are usually only necessary in traumatic shoulder conditions

Using the arm even when in pain and strengthening the arm reduces the pain

Diet, sleep and general health play an important role in shoulder pain

Cortisone may provide brief relief of symptoms but it takes a long time for the arm to become fully functional again

The term “shoulder arthritis” is considered inadequate in today's world.

The Diaphragm

Thu, 09 Feb 2023 09:32:40 GMT

The Diaphragm

The diaphragm is the main inhalation muscle, but when its function is not correct, its effects can be felt throughout the body.

There are many reasons why the diaphragm may malfunction.

One example of where the diaphragm may malfunction is emotional stress, which causes it to contract.

Another is bad breathing habits e.g., mouth breathing.

This results in breathing mainly from the upper chest, with the muscles of the neck (scalenes), trunk (serratus posterior and quadratus lumborum) and intercostal spaces being overloaded.

The diaphragm is directly connected to the pectoral and lumbar muscles and is considered a core muscle. It also has an indirect connection to the jaw muscles and the pelvic floor.

Many times, the problems of an “overactive” diaphragm can appear as back pain (abdominal muscle weakness), difficulty in balance (unipedal support), hip joint pain.

If you have pain or symptoms that persist in one of the above areas, the diaphragm may be the real cause of your symptoms.

Proper function of the diaphragm results in the facilitation of neurophysiological pathways associated with pain, balance and muscle weakness.

Eyes and neck pain

Thu, 09 Feb 2023 09:25:02 GMT

Eyes and neck pain

If you have had the unpleasant experience of a neck injury, and despite your best efforts the pain and symptoms persist, the solution may be to restore the connection between the neck and the eyes .

Neck injuries are usually associated with car accidents, constant head movement, skull injury, bungee jumping, diving and other causes.

The symptoms commonly associated with neck injuries are the following: dizziness, headache, shoulder or back pain, migraine, tinnitus in the ears, disturbances in balance and visual disturbances. The main cause of all the above symptoms is reduced control and coordination between head and eye movement.

Many times, after experiencing a neck injury, driving, reading a text, visual fatigue in front of a computer screen, rapid head movement and walking, among other things, are cited as causes of the symptoms.

Reduced control and coordination of movement between the head and eye is a recognized problem in patients with chronic neck pain, particularly after a cervical spine injury. The smooth movements of the eyes and their differentiation from the movements of the cervical spine give us a clear picture of the muscles responsible for the stability of the neck.

Sensory and motor control of head and eye movement is based on information from the vestibular system, visual stimuli and proprioception (muscle balance) of the neck region. The cervical spine plays an important role in maintaining the muscular and sensory balance between the eyes and the cervical joints by providing reflex connections among the vestibular, visual and central nervous systems.

The cervical muscles transmit and receive information from the central nervous system. They also have specific connections to the vestibular and visual systems as well as the sympathetic nervous system.

Eyes and head movement go together.

Εξαφάνιση της οσφυϊκής δισκοκήλης! Γίνεται;

Wed, 16 Nov 2022 10:29:21 GMT

Εξαφάνιση της οσφυϊκής δισκοκήλης! Γίνεται;

Κλινικά, το φαινόμενο της αυτόματης συρρίκνωσης ή εξαφάνισης της οσφυϊκής δισκοκήλης χωρίς χειρουργική επέμβαση ονομάζεται

επαναρρόφηση (reabsorption).

Το ποσοστό αυτόματης απορρόφησης της οσφυϊκής δισκοκήλης είναι πάνω από 60% σύμφωνα με τις πιο πρόσφατα δημοσιευμένες μελέτες.

Πώς συμβαίνει;

Η απορρόφηση του “υλικού” του μεσοσπονδύλιου δίσκου μπορεί να εξηγηθεί με 3 θεωρίες, αλλά ο ακριβής μηχανισμός δεν είναι απόλυτα κατανοητός:

1. Μείωση του μεγέθους του υλικού του δίσκου λόγω σταδιακής αφυδάτωσης και συρρίκνωσης, γεγονός που θα μπορούσε να εξηγήσει τη μείωση του σήματος του δίσκου στην μαγνητική τομογραφία.

2. Η τάση από τον οπίσθιο επιμήκη σύνδεσμο αναγκάζει το τμήμα του δίσκου με κήλη να κινηθεί προς τα πίσω στον χώρο του μεσοσπονδύλιου δίσκου. Αυτός ίσως είναι ένας μηχανισμός σε περιπτώσεις που ο ινώδης δακτύλιος δεν είναι κατεστραμμένος, αλλά δεν φαίνεται να δουλεύει όταν έχουμε ελεύθερο κομμάτι δίσκου στο νωτιαίο σωλήνα.

3. Η καλυτέρα μελετημένη και επιβεβαιωμένη με κλινικά στοιχεία θεωρία, είναι η ανοσολογική αντίδραση του οργανισμού . Η κήλη είναι εξ ορισμού η προβολή του μεσοσπονδύλιου δίσκου προς μια κατεύθυνση η οποία μπορεί να σχεδιάζεται με την έξοδο τμημάτων του πυρήνα δια μέσου ενός ρήγματος του ινώδους δακτυλίου προς το σπονδυλικό σωλήνα ή το μεσοσπονδύλιο τρήμα. Η προβολή αυτή διαταράσσει την ανοσοποιητική ισορροπία, πυροδοτώντας μια αυτοάνοση αντίδραση. Το σώμα αναγνωρίζει το τμήμα του δίσκου που έχει προβάλει προς τα έξω σαν ξένο και του επιτίθεται, μειώνοντας το μέγεθος του.

Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα MRI που δείχνει την απορρόφηση μιας μεγάλης οσφυϊκής κήλης δίσκου (7 μήνες μετά την πρώτη εικόνα) και την ενδεχομένως θετική επίδραση της φυσιοθεραπευτικής παρέμβασης. Είναι σπάνιο να δούμε μια τόσο εμφανή αλλαγή πριν και μετά. Ο συγκεκριμένος ασθενής (άντρας 30 χρονών) είχε ιστορικό οσφυϊκού πόνου πάνω από ένα χρόνο (on-off), νευρολογικά συμπτώματα (πάρεση περονιαίου νεύρου) και απώλεια αντανακλαστικού του αχίλλειου τένοντα.

Ακολουθώντας ένα φυσιοθεραπευτικό πρόγραμμα αποκατάστασης με στόχο τη νευρομυϊκή διευκόλυνσή, την αύξηση της δύναμης και αντοχής και δίνοντας τα καταλληλά αισθητηριακά ερεθίσματα , επανήλθε πλήρως στη καθημερινότητα του.

Αρά ΝΑΙ, η εξαφάνιση της οσφυϊκής δισκοκήλης ΓΙΝΕΤΑΙ!

Ποια τα οφέλη της άσκησης κατά την Εγκυμοσύνη;

Thu, 03 Nov 2022 14:38:25 GMT

Ποια είναι τα οφέλη της άσκησης κατά την Εγκυμοσύνη;

Η σωματική δραστηριότητα και η άσκηση κατά την εγκυμοσύνη συνδέονται με την ελαχιστοποίηση των διαταραχών κατά την κύηση και είναι ωφέλιμες για τις περισσότερες γυναίκες.

Η προσαρμογή και η τροποποίηση των ασκήσεων κρίνεται απαραίτητη λόγω των φυσιολογικών ανατομικών αλλαγών και των απαιτήσεων του εμβρύου. Οι ασκήσεις μέγιστης σωματικής απόδοσης δεν πρέπει να διενεργείται σε έγκυες γυναίκες.

Ελλείψει μαιευτικών ή ιατρικών επιπλοκών, ή αντενδείξεων, η σωματική δραστηριότητα στην εγκυμοσύνη είναι ασφαλής και επιθυμητή, και οι έγκυες γυναίκες θα πρέπει να ενθαρρύνονται να συνεχίσουν ή να ξεκινήσουν ασφαλείς σωματικές δραστηριότητες.

Η προσεκτική αξιολόγηση σε όσες γυναίκες εμφανίσουν επιπλοκές κατά την κύηση κρίνεται αναγκαία πριν από οποιαδήποτε σύσταση για τη συμμετοχή σε σωματικές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Η σωματική δραστηριότητα και η άσκηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης προάγουν τη φυσική κατάσταση και μπορεί να αποτρέψουν την υπερβολική αύξηση βάρους κατά την κύηση.

Η ασφάλεια των προγραμμάτων άσκησης πριν τον τοκετό εξαρτάται από το φυσιολογικό επίπεδο μητρικής-εμβρυϊκής λειτουργίας.

Τα οφέλη της θεραπευτικής άσκησης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι τα εξής:

Προστασία από τη αύξηση του σωματικού βάρους πέραν του φυσιολογικού κατά την κύηση
Προστασία από τον σακχαρώδη διαβήτη κύησης
Μειωμένος κίνδυνος προεκλαμψίας
Μειωμένα συμβάντα/συμπτώματα οσφυαλγίας
Μειωμένος κίνδυνος ακράτειας ούρων
Προστασία/βελτίωση συμπτωμάτων κατάθλιψης
Διατήρηση της φυσικής κατάστασης
Προστασία από τη διατήρηση του αυξημένου βάρους μετά τον τοκετό

Πάρεση προσωπικού νεύρου (Bell's palsy)

Wed, 25 May 2022 13:29:35 GMT

Πάρεση προσωπικού νεύρου (Bell's palsy)

Η ιδιοπαθής παράλυση του προσώπου , ή παράλυση Bell , είναι η πλήρης ή μερική απώλεια κίνησης στη μία πλευρά του προσώπου λόγω αδυναμίας ή παράλυσης του προσωπικού νεύρου (κρανιακό νεύρο VII). Η κύρια αιτία της παράλυσης Bell είναι η επανεργοποίηση του λανθάνοντος απλού έρπητα (ιός) στα γάγγλια του νεύρου και έχει ως αποτέλεσμα τη παγίδευση και τη φλεγμονή του προσωπικού νεύρου μέσα στο κανάλι του κροταφικού οστού. Άλλες αίτιες που οδηγούν σε πάρεση του προσώπου είναι η τραυματική και η λοιμώδους αιτιολογίας παράλυση και η ιατρογενής κάκωση του νεύρου στα πλαίσια χειρουργικών χειρισμών στην περιοχή του μέσου ωτός.

Η συγκεκριμένη πάθηση εκδηλώνεται σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. Τα βασικά κλινικά της συμπτώματα από την έναρξη της είναι η ξαφνική πάρεση των μυών του προσώπου , οι ρυτίδες στο μέτωπο, η αδυναμία του πλήρους κλεισίματος του βλεφάρου της προσβεβλημένης πλευράς, η αδυναμία της παραγωγής σιέλου και δακρύων και η απόκλιση του στόματος της προσβεβλημένης πλευράς από την υγιή πλευρά.

Ένα μεγάλο ποσοστό της παράλυση τύπου Bell (70%) αποκαθίσταται πλήρως στο χρονικό διάστημα τριών μηνών, ενώ η ελλιπής αποκατάσταση της εμφανίζει μία σειρά κλινικών συμπτωμάτων. Δεν υπάρχει μόνο η εμφανισιακή παραμόρφωση, αλλά και δυσκολίες στο φαγητό, στην κατάποση, στην ομιλία, το ανοιχτό μάτι με συνεχή δακρύρροια, ο πόνος, η συγκίνησία (ακούσιες μυϊκές κινήσεις), η μυϊκή ατροφία με συσπάσεις, η μείωση της γεύσης και τα προβλήματα ακοής.

Η θεραπεία ποικίλλει μεταξύ των ατόμων, αλλά στους περισσότερους συστήνονται στεροειδή φάρμακα για μείωση της φλεγμονής των νεύρων του προσώπου όπως και αντι-ιικά φάρμακα.

Η φυσικοθεραπεία έχει σημαντικό ρολό στην αποκατάσταση από παράλυση τύπου Bell . Στο θεραπευτήριο μας παρέχουμε μια πλήρη και ολοκληρωμένη θεραπευτική προσέγγιση που περιλαμβάνει:

Νεύρο-δυναμική κινητοποίηση του νευρικού ιστού στο πρόσωπο
Κρανιακή κινητοποίηση
Πρόγραμμα θεραπευτικών ασκήσεων
Ηλεκτροβελονισμό
Ηλεκτρική μυϊκή διέγερση (EMS)
Συμβουλές για τη μεγιστοποίηση απόδοσης της θεραπείας
Συμβουλές για τη φροντίδα των ματιών

Παχυσαρκία και Φυσικοθεραπεία

Thu, 12 May 2022 13:26:31 GMT

Παχυσαρκία και Φυσικοθεραπεία

Πριν βρεθούμε όλοι αιχμάλωτοι της πανδημίας του COVID-19, μια άλλη πανδημία κυριαρχούσε και εξακολουθεί να κυριαρχεί στον κόσμο μας, η παχυσαρκία . Ορισμένοι επιστήμονες θεωρούν την παχυσαρκία την «πραγματική» πανδημία του 21ου αιώνα καθώς έχει μακροπρόθεσμο και εκτεταμένο αντίκτυπο.

Ένα παχύσαρκο άτομο μπορεί για πολλά χρόνια να μην υποφέρει από τις εξαιρετικά εξουθενωτικές συνέπειες που σχετίζονται με την παχυσαρκία, ωστόσο ο μακροπρόθεσμος αντίκτυπός της δεν πρέπει να κριθεί εσφαλμένα. H παχυσαρκία σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο θανάτου, νοσηρότητας και επιταχυνόμενης γήρανσης. Επίσης, είναι επιβαρυντικός παράγοντας για συνυπάρχουσες παθήσεις, όπως και για τον COVID-19 .

Επιπλέον, ο αντίκτυπος της παχυσαρκίας στον χρόνιο πόνο δεν πρέπει να αγνοηθεί. Η παχυσαρκία είναι αρκετά διαδεδομένη σε ασθενείς με χρόνιο πόνο και η παρουσία της λειτουργεί ως επιβαρυντικός παράγοντας για την ανάπτυξή του. Για παράδειγμα, τα υπέρβαρα άτομα αναφέρουν περίπου 20% μεγαλύτερη ένταση του πόνου σε σύγκριση με τα άτομα που έχουν κανονικό βάρος και το ποσοστό αυτό αυξάνεται στο 68% για τους παχύσαρκους. Αποδεδειγμένα, η ένταση του πόνου και η κινητική δυσκολία που σχετίζεται με τον πόνο συνδέεται με τον Δείκτη Μάζας Σώματος, την περίμετρο της μέσης και το ποσοστό λίπους και τη μάζα λίπους. Τέλος, υπάρχει σαφή νευροφυσιολογική σύνδεση μεταξύ του υπερβολικού βάρους και τις χρονιάς φλεγμονής στους παχύσαρκους ασθενείς.

Ευτυχώς, όμως υπάρχουν και καλά νέα σχετικά με αυτό το θέμα. Μελέτες σε πληθυσμούς χρόνιου πόνου δείχνουν ότι οι παρεμβάσεις για τροποποίηση του σωματικού βάρους (που επικεντρώνονται στην αλλαγή διατροφής ή/και στην αύξηση της σωματικής δραστηριότητας) όχι μόνο οδηγούν σε μείωση του βάρους, αλλά βελτιώνουν τον πόνο, την κινητικότητα, τα συμπτώματα κατάθλιψης, το άγχος και τη ποιότητα ζωής. Έτσι, καταδεικνύεται η σημασία της αντιμετώπισης του υπερβολικού βάρους και της παχυσαρκίας στη διαχείριση του πόνου.

Ιδανικά, η μεταβολή του βάρους ενσωματώνεται στη διαχείριση του πόνου σε μια πολύ-επιστημονική προσέγγιση. Για παράδειγμα ένας φυσικοθεραπευτής υπεύθυνος για την αύξηση της φυσικής δραστηριότητας και την αντιμετώπιση τον συμπτωμάτων του πόνου, και ένας διαιτολόγος υπεύθυνος για την αλλαγή της διατροφής. Ένα πλήρως εξατομικευμένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας και προσέγγισης του χρόνιου πόνου μέσω εξειδικευμένων τεχνικών θα έχει ως αποτέλεσμα τη διατήρηση μιας ποιοτικής κινητικής καθημερινότητας.

Μύθοι και πραγματικότητα για το πόδι!

Thu, 20 Jan 2022 14:21:49 GMT

Μύθοι και πραγματικότητα για το πόδι!

Όπως για τη σπονδυλική στήλη, έτσι και για τα ποδιά υπάρχουν πολλοί μύθοι και παρανοήσεις σχετικά με τη "στάση" τους.

Μια μεγάλη μερίδα επαγγελματιών υγείας και προπονητών πιστεύουν ότι ο πρηνισμός (η προς τα μέσα περιστροφή του πίσω μέρους του ποδιού) του ποδιού είναι κάτι επικίνδυνο ή εν δυνάμει αίτια τραυματισμού .

Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν κάτι τέτοιο .

Ο πρηνισμός είναι η πιο κοινή στάση του ποδιού και δεν προκύπτει από πουθενά ότι σε σύγκριση με ένα "φυσιολογικό" σχήμα ποδιού έχει αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού.

Στην πραγματικότητα, ο πρηνισμός προστατεύει από τραυματισμούς που σχετίζονται με το τρέξιμο καθώς μειώνει τη δύναμη πρόσκρουσης της πρώτης επαφής του ποδιού με το έδαφος. Χωρίς τον πρηνισμό, ολόκληρη η δύναμη πρόσκρουσης από το κάθε βήμα θα μεταδιδόταν στο πόδι και θα επηρέαζε τη φυσιολογική μηχανική των κάτω άκρων. Εκτός από τη λειτουργία του ως μηχανισμό απορρόφησης της δύναμης πρόσκρουσης, ο πρηνισμός βοηθά στο να «αναγνωρίσει» το πόδι τον τύπο του εδάφους πάνω στο οποίο κινείται σταθεροποιώντας και προσαρμόζοντας το .

Όμως, όσοι έχουν σπάνιες ακραίες διαφοροποιήσεις στο σχήμα του ποδιού ίσως να έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο τραυματισμού, αλλά για τους περισσότερους από εμάς η στάση των ποδιών δεν είναι κάτι που πρέπει να μας ανησυχεί !

Έτσι την επομένη φορά που κάποιος "ειδικός" αναφέρει σαν πηγή του κακού το σχήμα του ποδιού σας, και σας προτείνει σαν μονή λύση πάτους, ορθωτικά πέλματα κτλ., μάλλον δεν έχει αναγνωρίσει τον πραγματικό ένοχο!!!!

Long COVID σύνδρομο ή «μακρά Covid»

Tue, 18 Jan 2022 13:46:52 GMT

Long COVID σύνδρομο ή «μακρά Covid»

Το Long COVID «μακρά Covid» είναι μια αναδυόμενη/αναπτυσσόμενη κατάσταση υγείας που εμφανίζεται μετά από οξεία λοίμωξη του COVID-19 και μπορεί να εμφανιστεί τόσο σε νοσηλευόμενους όσο και σε μη νοσηλευόμενους ασθενείς, ακόμη και σε αυτούς που είχαν αρχικά ήπια λοίμωξη. Το αν θα αναπτύξετε Long COVID δεν σχετίζεται με το πόσο σοβαρή ήταν η νόσηση σας από τον ιό.

Τα συμπτώματα του COVID-19 στη πλειοψηφία των ασθενών υποχωρούν μέσα σε 12 εβδομάδες. Ωστόσο, για μερικούς από αυτούς τα συμπτώματα μπορεί να επιμείνουν για πιο μακρά περίοδο ή να αναπτύξουν νέα. Τουλάχιστον το 10-30% των ασθενών θα συνεχίσει να έχει συμπτώματα 12 εβδομάδες μετά την οξεία μόλυνση.

Το Long Covid είναι μια πολυσυστημική νόσος, που σημαίνει ότι οι ασθενείς εμφανίζουν ένα ευρύ φάσμα συμπτωμάτων σε ποικίλους συνδυασμούς και συνήθως αναφέρουν ότι παρουσιάζουν διακυμάνσεις με την πάροδο του χρόνου.

Το Long Covid είναι διάγνωση αποκλεισμού, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάποιο ειδικό τεστ. Ένας ασθενής για να καταλήξουμε ότι πάσχει από « μακρά Covid » θα πρέπει να αποκλειστούν οι παθήσεις εκείνες που προκαλούν παρόμοια συμπτώματα.

Τα περισσότερα από τα συμπτώματα του Long COVID μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσω της φυσικοθεραπευτικής αποκατάστασης με τη χρήση εξειδικευμένων γνώσεων και τεχνικών.

Τα κυρία και πιο διαδεδομένα συμπτώματα του Long COVID-19 είναι:

Υπερβολική κούραση
Μυϊκή αδυναμία
Δυσκολία συγκέντρωσης
Πόνους στα χέρια και πόδια
Άγχος
Δύσπνοια
Νευρολογικά συμπτώματα
Πόνος σαν πίεση / βάρος στο στήθος

Όμως λόγω τις περιπλοκότητας της νόσου περισσότερα από 50 διαφορετικά συμπτώματα έχουν αναφερθεί στη βιβλιογραφία συνολικά.

Μέχρι και σήμερα οι οδηγίες που δίνονται για το Long COVID-19 είναι ξεκούραση, ασυμπτωματική θεραπεία και σταδιακή αύξηση της δραστηριότητας. Μία από τις κύριες προκλήσεις ασθενούς και θεραπευτή είναι η δυσκολία προσαρμογής στις μειωμένες καθημερινές δραστηριότητες και η αποχή από την σωματική άσκηση ιδιαίτερα στα αρχικά στάδια.

Η επιστροφή στην άσκηση μετά τον Covid-19 και η επιστροφή στην άσκηση μετά από Long Covid είναι δύο διαφορετικά θέματα. Μετά τoν Covid-19, συνιστώνται τουλάχιστον επτά ημέρες χωρίς συμπτώματα πριν από την επιστροφή στην άσκηση. Ωστόσο, αυτοί που πάσχουν από Long Covid και έχουν συνεχή συμπτώματα ο τρόπος επιστροφής τους στην άσκηση πρέπει να σχεδιαστεί έτσι ώστε να αποκλειστούν οι συνεχείς επιπλοκές . Η πρόοδος των ασθενών αυτών σχετίζεται με την επανεμφάνιση ή όχι των συμπτωμάτων τους. Συμπτώματα όπως η δύσπνοια, η κόπωση ή ο καρδιακός ρυθμός θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σαν μέτρο σύγκρισης στην αποκατάσταση.

Η αλήθεια είναι ότι δεν κατανοούμε ακόμη πλήρως την παθοφυσιολογία του Long Covid . Νέα στοιχεία και δεδομένα έρχονται συνεχώς στην επιφάνεια καθώς το σύνδρομο « μακρά Covid » είναι μια νέα ασθένεια για την οποία οι επαγγελματίες της υγείας εξακολουθούν να μαθαίνουν. Η ερεύνα για την κατανόηση και τη θεραπεία του COVID-19 είναι σε διαρκή εξέλιξη συνεπώς πολλά μπορούν να αλλάξουν όσο μαθαίνουμε για τον ιό.

Η πολυπλοκότητα της νόσου κάνει την αποκατάσταση απρόβλεπτη, χρονοβόρα και μη γραμμική. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη φυσιοθεραπεία , βλέπουμε την εμφάνιση μιας κατάστασης που καλύπτει σχεδόν όλους τους τομείς της πρακτικής.

Προπόνηση και Ισορροπία

Wed, 05 May 2021 12:41:58 GMT

Προπόνηση και Ισορροπία

Η ισορροπία είναι σημαντικό και αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κίνησης. Είναι απαραίτητη για την ολοκλήρωση κάθε είδους δυναμικών και καθημερινών εργασιών. Η έλλειψη ισορροπίας επηρεάζει αρνητικά την κίνηση τόσο από πλευράς απόδοσης όσο και από άποψη ασφάλειας.

Περπάτημα, τρέξιμο, ανέβασμα σκάλας, έγερση από χαμηλό κάθισμα κ.α είναι καθημερινές δραστηριότητες που τις θεωρούμε δεδομένες, αλλά απαιτούν καλή ισορροπία ανάμεσα στον κορμό και στα άνω και κάτω άκρα. Πιο περίπλοκες δραστηριότητες όπως π.χ η έντονη φυσική άσκηση και οι αντανακλαστικές κινήσεις (αποφυγή πτώσης), απαιτούν συντονισμένες κινήσεις με ακρίβεια και ισορροπία του μυοσκελετικού συστήματος.

Το σύστημα ισορροπίας

Η διατήρηση της ισορροπίας απαιτεί την αλληλεπίδραση 3 συστημάτων που συνεργάζονται ταυτόχρονα. Αυτά τα συστήματα μπορούν να «συντονιστούν» και να βελτιωθούν μέσω της εκπαίδευσης.

Οπτικό σύστημα : Τα μάτια μαζεύουν οπτικές πληροφορίες που μας βοηθούν να προσανατολίσουμε και να διατηρήσουμε την ισορροπία μας (δοκιμάστε να ισορροπήσετε με το ένα πόδι και τα μάτια ανοιχτά, στη συνέχεια κλείστε τα μάτια και δοκιμάστε ξανά. Είναι πολύ πιο δύσκολο).

Το αιθουσαίο σύστημα : Το αιθουσαίο σύστημα περιλαμβάνει τους υποδοχείς του εσωτερικού αυτιού, τα προσληπτικά συστήματα του εγκεφαλικού στελέχους και της παρεγκεφαλίδας και την επίδραση αυτών των συστημάτων μέσα στον εγκέφαλο. Το αιθουσαίο σύστημα ρυθμίζεται από τα συστήματα του έσω αυτιού και μας βοηθά να κινούμαστε στον χώρο. Το σύστημα προωθεί πληροφορίες για την ταχύτητα και κατεύθυνση των κινήσεων του κεφαλιού και τις αντιδράσεις στην βαρύτητα. Είναι υπεύθυνο για να επιτρέπει στο άτομο να γνωρίζει την θέση, κίνηση, ταχύτητα και διεύθυνση της κίνησης.

Ιδιοδεκτικότητα : Είναι η αίσθηση της κίνησης και της θέσης του σώματος στον χώρο και χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: α) αυτή που σχετίζεται με τη θέση του σώματος και των αρθρώσεων στον χώρο, β) αυτή που καλείται κιναισθητική συνειδητοποίηση και είναι η ικανότητα ελέγχου των κινήσεων των αρθρώσεων.

H επιλογή κατάλληλου εξοπλισμού (πλατφόρμα ισορροπίας, μπάλα pilates, στρώματα αφρού, σανίδα ισορροπίας, Pedalo) ή τη χρήση λογισμικού (Nintendo Wii, PlayStation Move, Xbox Kinetic) μπορεί να φανεί εποικοδομητική και χρήσιμη στην εκπαίδευση ή επανεκπαίδευση της ισορροπίας και του συντονισμού.

Η ισορροπία μπορεί να βελτιωθεί σε οποιαδήποτε ηλικία και να τροφοδοτήσει άμεσα δραστηριότητες, κινήσεις, αθλήματα και καθημερινές ασχολίες.

Η βελτίωση της ισορροπίας αποτελεί βασικό συστατικό για τη βελτίωση των κινητικών δεξιοτήτων

Βελτιώστε την ισορροπία σας για να βελτιώσετε την κινητική σας ικανότητα.

Δέκα σημαντικές ιδιότητες των συνδέσμων

Thu, 08 Apr 2021 12:39:30 GMT

Δέκα σημαντικές ιδιότητες των συνδέσμων

1. Οι σύνδεσμοι, και όχι οι μύες, ελέγχουν τη κατανομή δυνάμεων στην άρθρωση με στόχο την ομαλή λειτουργία των αρθρώσεων σε όλες τις θέσεις.

2. Οι σύνδεσμοι έχουν τεράστια δύναμη. Δεν τους αρέσει όμως να δουλεύουν σε ακραίες θέσεις για μεγάλη χρονική περίοδο!!

3. Η αίσθηση αδυναμίας μπορεί να προκληθεί και από τραυματισμό συνδέσμου.

4. Οι σύνδεσμοι δεν επουλώνονται πάντα.

5. Επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί που προκαλούνται μέσα στα χρόνια, εμφανίζονται μια μέρα και χωρίς προφανή λόγο.

6. Η υπερβολική "ξεκούραση" οδηγεί σε αδυναμία του συνδέσμου.

7. Οι μυϊκοί σπασμοί μπορεί να οφείλονται σε τραυματισμό συνδέσμου και όχι σε μυϊκό τραυματισμό.

8. Οι σύνδεσμοι χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να αποκατασταθούν πλήρως από ό, τι πιστεύεται.

9. Η οστεοαρθρίτιδα ξεκινά με έναν τραυματισμό συνδέσμου που προκαλεί προοδευτική αστάθεια στην άρθρωση.

10. Τα κοινά παυσίπονα/αντιφλεγμονώδη καθυστερούν την επούλωση των συνδέσμων.

Άσκηση και στοματική υγιεινή

Wed, 17 Feb 2021 13:00:11 GMT

Άσκηση και στοματική υγιεινή

Είναι ευρέως αποδεκτό ότι η καλή στοματική υγεία είναι βασική προϋπόθεση για την γενικότερη καλή υγεία. Πολλές μελέτες αποδεικνύουν ότι οι οδοντικές παθήσεις σχετίζονται με συστηματικές ασθένειες (π.χ σακχαρώδης διαβήτης), καρδιαγγειακές παθήσεις και άλλες παθολογίες.

Οι πιο διαδεδομένες στοματικές παθήσεις στον άνθρωπο είναι η περιοδοντίτιδα, η τερηδόνα, και οι παθήσεις που σχετίζονται με την οδοντική πλάκα.

Η οδοντική πλάκα είναι ένα σχεδόν αόρατο στρώμα μικροβίων που αναπτύσσεται πάνω στα δόντια και στα ούλα μας. Η σύνθεση της πλάκας ποικίλει και παραμένει σχετικά σταθερή με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο, όταν αυτή η μικροβιακή ισορροπία διαταραχθεί πιθανά να εμφανιστεί κάποια στοματική νόσος .

Η στοματική νόσος με τη σειρά της προκαλεί αυξημένα επίπεδα κυτοκινών (πρωτεΐνες του ανοσοποιητικού συστήματος).

Αυτές οι κυτοκίνες παίζουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση μυϊκής κόπωσης κατά τη διάρκεια της άσκησης και του οξειδωτικού στρες μετά την άσκηση. Η κόπωση μπορεί να προκαλέσει μυϊκές κράμπες που οδηγούν σε μείωση της ικανότητας απορρόφησης ενέργειας, καθιστώντας τον μυ πιο ευαίσθητο σε τραυματισμούς. Επιπλέον, αυξάνεται η πιθανότητα εμφάνισης λαθών στον συντονισμό και την ισορροπία της κίνησης.

Συνεπώς οι στοματικές νόσοι είναι ένας πιθανός παράγοντας κινδύνου για μυϊκούς τραυματισμούς και επανεμφάνιση αυτών.

Οι παράγοντες που σχετίζονται με τη κακή στοματική υγιεινή είναι το κάπνισμα, η παχυσαρκία, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο σακχαρώδης διαβήτης (συστηματικές νόσοι γενικά), διατροφικές συνήθειες, άγχος κ.α.

Το άγχος είναι γνωστό ότι αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης τραυματισμών και επηρεάζει την προσωπικότητα του αθλητή σε μεγάλο βαθμό. Επιπλέον, συνδέεται με προβλήματα της κροταφογναθικής άρθρωσης, και με την οδοντικής σύγκλειση.

Μεγάλα ποδοσφαιρικά clubs (Milan F.C., Barcelona F.C. κ.α) έχουν ένταξει στο ιατρικό προφίλ των αθλητών και την στοματική υγιεινή , προσπαθώντας έτσι να έχουν σφαιρική πρόληψη και αντιμετώπιση στους μυϊκούς τραυματισμούς .

Η κακή στοματική υγειά αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης μυϊκών τραυματισμών , τραυματισμών στους τένοντες και πολλαπλασιάζει την πιθανότητα επανατραυματισμού.

Μάτια και πόνος στον αυχένα

Wed, 10 Feb 2021 12:53:17 GMT

Μάτια και πόνος στον αυχένα

Εάν έχετε βιώσει την δυσάρεστη εμπειρία ενός τραυματισμού στον αυχένα, και παρόλες τις προσπάθειες σας ο πόνος και τα συμπτώματα επιμένουν, η λύση ίσως είναι η αποκατάσταση τις συνδεσιμότητας μεταξύ αυχένα και ματιών .

Οι αυχενικές κακώσεις σχετίζονται συνήθως με τα τροχαία ατυχήματα, τη συνεχή κίνηση του κεφαλιού, με τραυματισμό στο κρανίο, το bungee jumping, τη κατάδυση και άλλες αιτίες.

Τα συμπτώματα που συνήθως σχετίζονται με τις αυχενικές κακώσεις είναι: η ζάλη, ο πονοκέφαλος, πόνος στους ώμους ή στη πλάτη, ημικρανία, εμβοές στα αυτιά, διαταραχές στην ισορροπία και διαταραχές της όρασης. Η κυρία αίτια όλων των παραπάνω συμπτωμάτων είναι ο μειωμένος έλεγχος και συντονισμός μεταξύ της κίνησης κεφαλιού και ματιών .

Πολλές φορές μετά από την εμπειρία ενός τραυματισμού στον αυχένα αναφέρεται σαν αίτια πρόκλησης των συμπτωμάτων η οδήγηση, η ανάγνωση ενός κειμένου, η κόπωση της όρασης μπροστά στην οθόνη του Η/Υ, η γρήγορη κίνηση της κεφαλής, το περπάτημα και άλλα.

Ο μειωμένος έλεγχος και συντονισμός της κίνησης μεταξύ κεφαλής και ματιού είναι ένα αναγνωρισμένο πρόβλημα σε ασθενείς με χρόνιο πόνο στον αυχένα , ιδίως μετά από κάκωση στην αυχενική μοίρα. Οι ομαλές κινήσεις των ματιών και η διαφοροποίηση τους από τις κινήσεις της αυχενικής μοίρας μας δίνουν μια ξεκάθαρη εικόνα για τους μύες που ευθύνονται για την σταθερότητα του αυχένα.

Ο αισθητικός και κινητικός έλεγχος της κίνησης του κεφαλιού και των οφθαλμών βασίζεται σε πληροφορίες από το αιθουσαίο σύστημα, τα οπτικά ερεθίσματα και την ιδιοδεκτικότητα (μυϊκή ισορροπία) της περιοχής του αυχένα . Η αυχενική μοίρα παίζει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της μυϊκής και αισθητικής ισορροπίας μεταξύ ματιών και των αυχενικών αρθρώσεων παρέχοντας αντανακλαστικές συνδέσεις ανάμεσα στο αιθουσαίο, το οπτικό και κεντρικό νευρικό σύστημα.

Οι αυχενικοί μύες, μεταδίδουν πληροφορίες και λαμβάνουν πληροφορίες από το κεντρικό νευρικό σύστημα. Επιπλέον έχουν συγκεκριμένες συνδέσεις με το αιθουσαίο και το οπτικό σύστημα καθώς και του συμπαθητικό νευρικό σύστημα.

Μάτια και κίνηση της κεφαλής πάνε μαζί.

Κροταφογναθική άρθρωση και Ημικρανίες

Wed, 02 Dec 2020 12:42:59 GMT

Κροταφογναθική άρθρωση και Ημικρανίες

Oι μύες της γνάθου πολλές φορές έχουν τεράστια επιρροή στις ημικρανίες και κάποιες φορές ίσως είναι και η κύρια αιτία αυτών. Οι ημικρανίες γενικά, είναι ένα πολύ ιδιαίτερο θέμα. Η βασική τους αιτία ποικίλει: άγχος, διατροφή, ψηλά επίπεδα κορτιζόλης στο αίμα, συστηματική φλεγμονή, ανατομικό/μηχανικό σφάλμα, γενετικοί παράγοντες κ.α. Συχνά όμως είναι ο συνδυασμός όλων αυτών των παραγόντων.

Από καθαρά κινησιολογική σκοπιά, οι μύες του αυχένα, της γνάθου και εκείνων που ελέγχουν τα μάτια είναι οι πρώτοι που απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή. Ειδικά αν υπάρχει ιστορικό κρανιακών τραυμάτων, κάκωση δικήν μαστιγίου (τροχαίο) ή κακού κινητικού ελέγχου.

Ίσως να έχει τύχει να παρατηρήσετε κάποιο άτομο στο πρόσωπο του κατά την διάρκεια έντονης σωματικής δραστηριότητας ή εκτελώντας μια δύσκολη εργασία (ανοίγοντας για παράδειγμα ένα «σκληρό» βάζο). Δαγκώνει το σαγόνι του; Κάνει κάποιον έντονο μορφασμό;

Η αίτια είναι ότι το μέρος του εγκεφάλου που ελέγχει τον συντονισμό της κίνησης, είναι ίδιο μέρος του εγκεφάλου απ’ όπου προέρχεται ο έλεγχος για τη κίνηση της γνάθου . Όταν το σώμα παλεύει να εκτελέσει μια κίνηση μετακινείται στο σαγόνι για σταθεροποίηση. Σε δραστηριότητες που απαιτούν μέγιστη προσπάθεια, αυτό δεν είναι πάρα πολύ αρνητικό, αλλά όταν κάποιος χρησιμοποιεί το σαγόνι του για να σταθεροποιήσει τα βασικά μοτίβα κίνησης στην καθημερινή ζωή, γίνεται εύκολα κατανοητό ότι αυτή η υπερβολική φόρτωση της γνάθου και των μυϊκών ιστών τη περιβάλλουν καθώς και το κρανίο μπορεί να γίνουν«σφιχτοί» και επώδυνοι.

Όπως έγραψα και στη εισαγωγή υπάρχουν πολλές αίτιες για τις ημικρανίες . Εάν έχετε παρατηρήσει ότι οι μύες γύρω από το πρόσωπο σας είναι σφικτοί, ένταση γύρω από τους κροτάφους σας, «κλικ» από τη γνάθου σας, περιορισμό στην κίνηση όταν ανοίγετε το στόμα σας ή παρέκκλιση αριστερά/δεξιά της γνάθου , ο μυϊκός ιστός και οι σύνδεσμοι που περιβάλλουν τη γνάθο σας μπορεί να είναι η επίλυση του προβλήματος.

Ουλές

Fri, 16 Oct 2020 11:30:40 GMT

Ουλές

Οι ουλές (ή ουλώδης ιστός) έχουν βάθος, υφή, πυκνότητα και σχήμα. Οι ουλές μοιάζουν με τα παγόβουνα, μπορούμε να δούμε μόνο το 1/3 που βρίσκεται στην επιφάνεια του δέρματος και 2/3 βρίσκονται βαθιά μέσα στους ιστούς. Ανεξάρτητα από την αιτία, το που βρίσκονται στο σώμα, την ηλικία ή το μέγεθος της ουλής, έχουν παρόμοια επιρροή στο κέντρο ελέγχου της κίνησης (εγκέφαλος) και στο νευρικό σύστημα.

Σε έναν τραυματισμό μαλακών μορίων (π.χ μύες) κατά τη διαδικασία της επούλωσης, εκτός από τον ιστό που παράγεται για τη δημιουργία νέου φυσιολογικού ιστού, παράγεται και ένας άλλος ιστός (β' "ποιότητας") μαζί του ώστε να γεμίσει η πληγή. Με αυτόν το τρόπο ο οργανισμός προσπαθεί να επανασυνδέσει τους τραυματισμένους ιστούς.

Το αποτέλεσμα είναι η περιοχή αυτή να γίνεται ανελαστική, πυκνότερη σε ιστούς ενώ μειώνεται και η αιματική ροή. Το σώμα μας όμως, είναι φτιαγμένο να είναι ρευστό, ώστε τα στρώματα υγιών ιστών να ολισθαίνουν ελεύθερα το ένα πάνω στο άλλο, καθώς διατείνονται ή χαλαρώνουν. Ο ουλώδης ιστός κινείται διαφορετικά, έχει διαφορετική αίσθηση και νεύρωση και ενεργεί διαφορετικά από τον κανονικό ιστό.

Όταν δημιουργείται μια ουλή , ο ιστός είναι πυκνός και κολλημένος παράγοντας τάση στους περιβάλλοντες ιστούς με αποτέλεσμα την ενεργοποίηση των αισθητήριων νεύρων στην περιοχή ότι υπάρχει δυσλειτουργία. Το μήνυμα μιας τέτοιας δυσλειτουργίας θα ταξιδέψει στο κεντρικό νευρικό σύστημα (εγκέφαλος και νωτιαίος μυελός) λέγοντας: «ο τραυματισμός εξακολουθεί να υπάρχει, μείνετε σε λειτουργία προστασίας». Ο ουλώδης ιστός διαταράσσει το σήματα από τον εγκέφαλο στην αντίστοιχη περιοχή και αντίστροφα.

Ένα κοινό παράδειγμα ουλώδους ιστού είναι η καισαρική τομή, της όποιας η "ενεργοποίηση" μπορεί να δώσει συμπτώματα και πόνο στην κοιλιακή, βουβωνική περιοχή ακόμα και στο ισχίο.

Η αξιολόγηση του δέρματος και των ουλών που μπορεί να βρίσκονται σε αυτό παίζουν σημαντικό ρολό στην αποκατάσταση και στην αντιμετώπιση επαναλαμβανόμενων μυοσκελετικών προβλημάτων .

Η άσκηση είναι ασφαλής!!!

Fri, 02 Oct 2020 11:27:17 GMT

Η άσκηση είναι ασφαλής!!!

Σε μια πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση από τους Niemeijer et al. (2019) συγκεντρώθηκαν τα δεδομένα 773 μελέτες με 76.429 συμμετέχοντες, για να προσδιοριστούν οι κίνδυνοι και οι "παρενέργειες" που σχετίζονται με την άσκηση.

Οι μελέτες περιελάμβαναν:

Ένα ευρύ φάσμα ασθενών: Μυοσκελετικό πόνο, οστεοπόρωση, ηλικιωμένοι, νευρολογικοί ασθενείς, ψυχιατρικοί ασθενείς, καρδιαγγειακά και καρδιοαναπνευστικά προβλήματα κ.τ.λ. (συμπεριλαμβανομένου και του διαβήτη!!!!).

Ένα ευρύ φάσμα τύπων άσκησης: Αναερόβια, αερόβια, ασκήσεις νευρομυϊκού συντονισμού κ.α.

Ένα ευρύ φάσμα παραμέτρων της άσκησης: Διάρκεια, ένταση, ταχύτητα, συχνότητα κ.α.

Ένα ευρύ φάσμα στη συμμέτοχη: Ομάδα/άτομο, εποπτευόμενο/χωρίς επίβλεψη κ.λ.π.

Μόνο τα μισά από τα άρθρα στην ερευνητική ανασκόπηση ανέφεραν κάποιου είδους "παρενέργειες" από την άσκηση!

Οι ανεπιθύμητες παρενέργειες αναφέρθηκαν ως:

«Σοβαρές» (π.χ. κάταγμα, νοσηλεία, εγκεφαλικό επεισόδιο, θάνατος)

«Μη σοβαρές» (π.χ. πόνος, κόπωση, οίδημα)

Αποτελέσματα:

1 στα 6 άτομα εμφάνισαν «μη σοβαρό» ανεπιθύμητο συμβάν (κυρίως κόπωση!)

Οι ανεπιθύμητες "παρενέργειες" δεν διέφεραν μεταξύ των διαφόρων τύπων άσκησης

Τα σοβαρά γεγονότα ΔΕΝ αποδόθηκαν στην ίδια την άσκηση!

Πριν ξεκινήσουμε την οποιαδήποτε φυσική δραστηριότητα ενημερωνόμαστε για τυχόν ανεπιθύμητες "παρενέργειες" από αυτή.

Η άσκηση με τη σωστή καθοδήγηση ενός επαγγελματία υγείας είναι πάντα ασφαλής!!!!!

Reference:

Niemeijer A, Lund H, Stafne SN, Ipsen T, Goldschmidt CL, Jorgensen CT, Juhl CB. Adverse events of exercise therapy in randomised controlled trials: a systematic review and meta-analysis. British Journal of Sports Medicine,2019;0:1-8: doi:10.1136/bjsports-2018-100461

Το Διάφραγμα

Fri, 02 Oct 2020 11:08:52 GMT

Το Διάφραγμα

Το διάφραγμα, είναι ο βασικός εισπνευστικός μυς, όταν όμως η λειτουργία του δεν είναι η σωστή,

τα αποτελέσματά του μπορούν να γίνουν αισθητά σε ολόκληρο το σώμα.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους το διάφραγμα μπορεί να δυσλειτουργεί.

Ένα παράδειγμα που το διάφραγμα μπορεί να δυσλειτουργεί είναι το συναισθηματικό στρες, που προκαλεί τη συστολή του.

Ένα άλλο είναι οι κακές αναπνευστικές συνήθειες π.χ εισπνοή από το στόμα.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αναπνοή κυρίως από το άνω μέρος του θώρακα, με τους μύες του αυχένα (σκαληνούς), του κορμού (οπίσθιο οδοντωτό και τον τετράγωνο οσφυϊκό) και τα μεσοπλεύρια διαστήματα να υπερφορτώνονται.

Το διάφραγμα, συνδέεται άμεσα με τους θωρακικούς και οσφυϊκούς μύες και θεωρείται μυς του πυρήνα (core muscle). Έχει επίσης έμμεση σύνδεση με τους μύες της γνάθου και το πυελικό έδαφος.

Πολλές φορές τα προβλήματα ενός "υπερδραστήριου" διαφράγματος μπορεί να εμφανίζονται ως πόνος στη μέση (αδυναμία κοιλιακών μυών), δυσκολία στην ισορροπία (μονοποδική στήριξη), πόνος στην άρθρωση των ισχίων.

Αν έχετε πόνο ή συμπτώματα που επιμένουν σε μια απο τις παραπάνω περιοχές ίσως η πραγματική αίτια των συμπτωμάτων σας να είναι το διάφραγμα.

Η σωστή λειτουργία του διαφράγματος έχει ως αποτέλεσμα την διευκόλυνση των νευροφυσιολογικών οδών που σχετίζονται με τον πόνο, την ισορροπία και μυϊκή αδυναμία.

Μύθοι και Αλήθειες για τον πόνο στον ώμο

Mon, 15 Jun 2020 11:02:02 GMT

Μύθοι και Αλήθειες για τον πόνο στον ώμο

Πόνος στον ώμο, μύθοι και αλήθειες

Μύθοι

Πόνος στον ώμο δε σημαίνει απαραίτητα βλάβη

"Βλάβη" στο πέταλο των στροφέων μυών του ώμου δε σημαίνει ότι χρειάζομαι χειρουργείο

Αν ο ωμός μου κάνει συνεχώς ήχους ή κριγμό αυτό δεν είναι σημάδι ότι κάτι δεν πάει καλά

Δεν είναι απαραίτητες οι απεικονιστικές εξετάσεις (MRI, CT , X ray) αν έχω πόνο στον ώμο

¨Πονώ στον ώμο και δε το πολύ κουνώ....¨ Λάθος!!!!

¨Η ένεση κορτιζόνης θα μου φτιάξει το χέρι και ο πόνος θα εξαφανιστεί ....¨ Λάθος!!!!!

Αλήθειες

Ο πόνος στον ώμο είναι κάτι σύνηθες ακόμα και όταν δεν υπάρχει βλάβη στην άρθρωση

Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν κάποιου μεγέθους ρήξη στο πέταλο των στροφέων δεν παραπονιόνται πάντα για πόνο ή δεν έχουν κάποιο σύμπτωμα

Οι βλάβες στο στροφικό πέταλο δεν αποτελούν προδιαθέσικο παράγοντα για πόνο στον ώμο

Οι απεικονιστικές εξετάσεις είναι συνήθως απαραίτητες μόνο σε τραυματικές καταστάσεις του ώμου

Χρησιμοποιώντας το χέρι ακόμα και όταν πονάμε και δυναμώνοντας το ο πόνος μειώνεται

Η διατροφή, ο ύπνος και η γενική υγεία παίζει σημαντικό ρολό στον πόνο του ώμου

Η κορτιζόνη ίσως προσφέρει σύντομη ανακούφιση στα συμπτώματα αλλά χρειάζεται πολύς χρόνος ώστε το χέρι να γίνει ξανά πλήρως λειτουργικό

Ο όρος ¨περιαρθρίτιδα ώμου¨ θεωρείται ανεπαρκής στη σημερινή εποχή

Ο σχεδιασμός και η εκτέλεση της κίνησης

Tue, 12 May 2020 10:54:43 GMT

Ο σχεδιασμός και η εκτέλεση της κίνησης

Το μυοσκελετικό σύστημα αποτελείται από μύες που δρουν σε ένα πολύ-αρθρικό οστέινο σκελετό. Η κίνηση του άκρου μέσω της μυϊκής δραστηριότητας επηρεάζεται από τη μηχανική των μυών και των αρθρώσεων.

Η κινητική συμπεριφορά περιγράφει πώς το άκρο ή το σώμα κινείται κατά τη διάρκεια εκτέλεσης του κινητικού "καθήκοντος" (motor task), αντανακλώντας τη συνδυασμένη δράση του νευρικού κυκλώματος που ελέγχει την κίνηση και τις μηχανικές ιδιότητες του άκρου. H νεύρο-φυσιολογία της κίνησης εξετάζει πώς οι διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου και της σπονδυλικής στήλης ελέγχουν και επιδρούν στην κίνηση.

Το κεντρικό νευρικό σύστημα (Central Nervous System, CNS) γενικά θεωρείται ότι έχει ιεραρχική οργάνωση με τρία επίπεδα: νωτιαίος μυελός, εγκεφαλικό στέλεχος και ο φλοιός του εγκέφαλου.

Ο νωτιαίος μυελός είναι το χαμηλότερο επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων των κινητικών νευρώνων, το τελικό κοινό κινητικό μονοπάτι και τους νευρώνες που ολοκληρώνουν την αισθητική ανατροφοδότηση από το δέρμα, τους μυς και τις αρθρώσεις, με τις κατερχόμενες εντολές από τα ανώτερα εγκεφαλικά κέντρα. Η γκάμα των κινήσεων σε αυτό το επίπεδο περιλαμβάνει στερεότυπα πολυαρθρικά και πολυμελή αντανακλαστικά πατέντα, καθώς και τα βασικά κινητικά πρότυπα.

Στο δεύτερο επίπεδο βρίσκονται περιοχές του εγκεφάλου όπως ο δικτυωτός σχηματισμός (Reticular Formation, RF) που σχετίζεται με τη δράση των σκελετικών μυών και τα αντανακλαστικά, και οι αιθουσαίοι πυρήνες (Vestibular Nuclei, VN) που διασυνδέουν την αιθουσοπαρεγκεφαλίδα με τον έλεγχο των κινήσεων της κεφαλής, του αυχένα και των οφθαλμών. Καθώς επίσης και αντιδράσεις της στάσης στις κινήσεις και στη θέση της κεφαλής.

Το υψηλότερο επίπεδο ελέγχου παρέχεται από τον εγκεφαλικό φλοιό, ο οποίος υποστηρίζει ένα μεγάλο και προσαρμόσιμο κινητικό δίκτυο.

Το διάγραμμα απεικονίζει μερικές από τις βασικές περιοχές που εμπλέκονται στη κίνηση με σκοπό την επίτευξη ενός στόχου. Ο σχεδιασμός της κίνησης και η οπτική ανατροφοδότηση παρέχονται μέσω του βρεγματικού λοβού και των προκινητικών περιοχών. Ο πρωτοταγής κινητικός φλοιός (Primary Motor Cortex, Μ1 ) προσφέρει τον μεγαλύτερο αριθμό νευραξόνων στην φλοιονωτιαία οδό και λαμβάνει ερεθίσματα από άλλες φλοιώδεις περιοχές που εμπλέκονται κυρίως στον σχεδιασμό της κίνησης. Οι σωματοαισθητικές πληροφορίες παρέχονται μέσω του πρωταταγούς σωματοαισθητικού φλοιού (Somatosensory Cortex, S1), τη περιοχή 5 του βρεγματικού φλοιού (5) και των παρεγκεφαλικών οδών. Τα βασικά γάγγλια (Basal Ganglia, BG) και η παρεγκεφαλίδα (Cerebellum, C) είναι επίσης σημαντικά για την κινητική λειτουργία μέσω των συνδέσεών τους με το M1 και άλλες περιοχές του εγκεφάλου.

(Ερυθρός πυρήνας, Red Nuclei (RN): Πρωτοταγής οπτικός φλοιός, Primary Visual Cortex (V1): περιοχή του οπίσθιου βρεγματικού φλοιού, Posterior Paretial Cortex (7): προκινητικός φλοιός, dorsal Premotor Cortex (dPM): συμπληρωματικός κινητικός φλοιός, Supplematory Motor Cortex (SMA): προμετωπιαίος φλοιός, Prefrontal Cortex (PF))

πηγή: Optimal feedback control and the neural basis of volitional motor control. Scott SH. Nat Rev Neurosci. 2004 Jul;5(7):532-46.

Μύθοι και Αλήθειες για την Οστεοαρθρίτιδα

Wed, 06 May 2020 10:49:06 GMT

Μύθοι και Αλήθειες για την Οστεοαρθρίτιδα

Οστεοαρθρίτιδα: Μύθοι και Αλήθειες

Η αρθρίτιδα είναι φλεγμονή σε μια ή περισσότερες αρθρώσεις. Τα συνήθη συμπτώματα που μπορεί να εμφανιστούν είναι ο πόνος και η δυσκαμψία των αρθρώσεων, τα οποία συνήθως επιδεινώνονται με την ηλικία. Η πιο κοινή μορφή αρθρίτιδας είναι η οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ).

Μύθος & Αλήθεια 1: Η ΟΑ είναι κοινή στο πλαίσιο της γήρανσης του πληθυσμού , αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα την εμφανίσετε απαραίτητα. Υπάρχουν πολλοί επιβαρυντικοί παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη, όπως η ύπαρξη υπερβολικού βάρους, το κάπνισμα, η ύπαρξη προηγούμενου τραυματισμού κ.α. Όμως υπάρχουν πιθανότητες, ακόμη και αν δεν έχετε κάποιον από τους προαναφερθέντες παράγοντες, να

αναπτύξετε αρθρίτιδα. Άλλα ακόμα και αν εμφανίσεται αρθρίτιδα δεν είναι και κάτι τόσο τραγικό!!!!

Μύθος & Αλήθεια 2: Η ύπαρξη της ΟΑ δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα πονάτε!!!! Υπάρχουν πολλές αλυσιδωτές αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο σώμα σας ώστε να νιώσετε πόνο. Η εικόνα σας δεν είναι η ούτε μαγνητική ή

αξονική τομογραφία ούτε η ακτινογραφία σας. Έχω πολλούς ασθενείς που μου λένε: "ο πόνος προέρχεται από την αρθρίτιδα μου, μπορείτε να δείτε στην ακτινογραφία μου". Τους απαντώ ότι: "η αρθρίτιδα είναι πολύ

συνηθισμένη, αλλά πρώτα να δούμε τι μας δείχνει η κλινική σας εξέταση και μετά να κάνουμε τη σύγκριση."

Μύθος & Αλήθεια 3: Η άσκηση είναι πολύ σημαντικό μέρος της διαχείρισης των αρθριτικών αλλαγών. Πολλοί άνθρωποι συνδέουν την αρθρίτιδα με το ότι "Δεν μπορώ να κινηθώ πολύ λόγω της αρθρίτιδας μου".

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο πόνος από την ΟΑ μπορεί να μεταβληθεί προσθέτοντας κίνηση και αλλαγές στις καθημερινές συνήθειες. Η άσκηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την υποστήριξη των αρθρώσεων τη

μείωση της έντασης, της διάρκειας και της συχνότητας του πόνου. Οι καθημερινές συνήθειες πρέπει να περιλαμβάνουν οποιοδήποτε είδος ενεργητικής άσκησης σε κατάλληλες δόσεις (περπάτημα, ποδήλατο, όλα τα

είδη γυμναστικής, κολύμβηση, τρέξιμο κ.α).

Η αρθρίτιδα είναι κοινή και δεν είστε μόνοι σας!

Η αρθρίτιδα δεν εξισώνει τον πόνο!

Η άσκηση είναι καλή!

Ύπνος και πόνος. Γιατί είναι σημαντικό!!!

Thu, 12 Mar 2020 11:43:26 GMT

Ύπνος και πόνος. Γιατί είναι σημαντικό!!!

Όλοι ξέρουμε ότι ο καλός ύπνος είναι σημαντικός για την υγεία μας. Αυτό που ίσως κάποιοι αγνοούν είναι η επιρροή

που έχουν τα προβλήματα ύπνου σε ασθενείς με μυοσκελετικά προβλήματα.

*Ολλανδoi ερευνητές μελέτησαν τη μακροχρόνια σχέση μεταξύ προβλημάτων ύπνου και χρόνιου πόνου,

μυοσκελετικών προβλημάτων και πονοκεφάλου στον γενικό πληθυσμό και σε εφήβους. Τα αποτελέσματά έδειξαν ότι

τα προβλήματα ύπνου συνδέονται με την ένταση του πόνου σε όλες τις αναφερόμενες κατηγορίες. Επίσης τα προβλήματα ύπνου προδιαθέτουν την εμφάνιση χρόνιου πόνου και την αύξηση έντασης του πόνου μετά από κλινική

παρατήρηση σε βάθος τριετίας.(1)

*Μια μελέτη από τη Νορβηγία οπού συμμετείχαν 10412 εθελοντές κατέληξε στο συμπέρασμα ότιτα προβλήματα ύπνου προκαλούν αξιοσημείωτη μείωση στην ανοχή στο πόνο.

Η ποιότητα του ύπνου με άλλα λογία είναι ένας σημαντικότατος παράγονταςγια τη θεραπεία ασθενών με μυοσκελετικά και όχι μόνο προβλήματα, επηρεάζοντας τη πνευματική όσο και τη φυσική υγειά του ασθενούς.(2)

1. Bonvain, Irma J., et al. "Sleep problems and pain: a longitudinal cohort study in emerging adults." Pain 157.4 (2016): 957-963

2. Sivertsen, Borge, et al."Sleep and pain sensitivity in adults". Pain 156.8 (2015): 1433-1439

Αναπνοή

Mon, 09 Mar 2020 11:36:02 GMT

Αναπνοή

Η αναπνοή μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πυξίδα "στάσης" ή "θέσης". Αυτό σημαίνει ότι αν είμαστε ικανοί να πάρουμε μια βαθιά διαφραγματική αναπνοή, βρισκόμαστε σε μια ικανοποιητική στάση. Όταν η σπονδυλική στήλη και ο κορμός δεν βρίσκονται στην καλύτερη δυνατή θέση, οι μηχανισμοί αναπνοής δυσκολεύονται και χάνουμε την ικανότητα να χρησιμοποιήσουμε το διάφραγμα αποτελεσματικά.

Δεν λέω ότι πρέπει να βρισκόμαστε σε μια τέλεια στάση ανά πάσα στιγμή, καθώς δεν υπάρχει "τελεία στάση". Λέω ότι θα πρέπει να μπορούμε να αναπνέουμε με αξιοπρεπή διαφραγματικό μοτίβο σε ηρεμία και καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας ... αυτό είναι θεμελιώδες.

Η καθιστή θέση, είναι η θέση που οι περισσότεροι από εμάς χρησιμοποιούμε καθημερινά στην εργασία, συχνά για πολλές ώρες. Από τη θέση αυτή πρέπει να είμαστε ικανοί να αναπνεύσουμε διαφραγματικά, περνώντας μια καλή βαθιά εισπνοή. Αν όχι, απλά ρυθμίστε τη θέση σας ώστε να μπορέσετε να αναπνεύσετε καλύτερα.

Η αναπνοή μας δυσκολεύεται αρκετά όταν περνάμε πολλές ώρες καμπουριάζοντας σε μία καρέκλα, κάνοντας ελάχιστες κινήσεις. Απλά προσπαθήστε να αναπνεύσετε διαφραγματικά και βαθιά...

Τα καθημερινά άγχη στην εργασία, οι οικογενειακές υποχρεώσεις ή οι οικονομικές πιέσεις, οδηγούν σε ρηχή και γρήγορη αναπνοή, άρα σε ελλιπή οξυγόνωση, η οποία με τη σειρά της επιφέρει εξελικτικά διάφορες επιπλοκές, όπως προβληματικό ύπνο, κόπωση ακόμη και, σε βάθος χρόνου, καρδιακές παθήσεις.

Η αναπνοή είναι μια θεμελιώδης λειτουργία που συμβαίνει σε όλη τη διάρκεια της ημέρας υποσυνείδητα. Εάν δεν είμαστε σε θέση να χρησιμοποιήσουμε το διάφραγμα μας για να αναπνεύσουμε, αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιήσουμε τους ανώτερους μυς του στήθους και του αυχένα για να βοηθήσουμε την αναπνοή μας ... αυτούς τους μύες τους ονομάζουμε βοηθητικούς αναπνευστικούς μύες.

Χρησιμοποιώντας συνεχώς σαν κύριους αναπνευστικούς μύες τους μύες του στήθους και του αυχένα, το αποτέλεσμα είναι να νοιώθουμε μόνιμος "πιασμένοι" και δύσκαμπτοι, διότι οι μύες αυτοί δεν έχουν σαν προτεραιότητα την αναπνοή. Η δουλεία τους είναι η σταθεροποίηση του άνω κορμού, η αναπνοή είναι μια έξτρα δουλεία για αυτούς και μάλιστα αρκετά απαιτητική και δύσκολη.

Η σωστή αναπνοή οδηγεί στην ανακούφιση ή πρόληψη συμπτωμάτων που συνδέονται συνήθως με πονοκέφαλους , πόνους στον αυχένα, το στρες, βελτιώνει τη διάθεση κ.α.

Βελονισμός και Φυσικοθεραπεία

Tue, 03 Mar 2020 11:00:24 GMT

Βελονισμός και Φυσικοθεραπεία

Βελονισμός, Μυοσκελετικές παθήσεις, trigger points, Θεραπευτική Δράση

Ο βελονισμός στην αντιμετώπιση μυοσκελετικών παθήσεων

Η Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική (ΠΚΙ) έχει βρεθεί σε γραπτά εδω και 3000 χρονιά και περικλείει το βελονισμό (acupuncture) καθώς και το moxibustion (εφαρμογής ζεστής στο δέρμα καίγοντας τα ξερά φύλλα του βοτάνου Moxa-Mugwort). Η ΠΚΙ είναι μια ολιστική έννοια θεραπείας και είναι βασισμένη στην αναγνώριση ότι το σώμα έχει την ικανότητα από μόνο του να επιστρέψει σε μια ισορροπημένη κατάσταση υγείας/αποκατάστασης αν του δοθεί το σωστό ερέθισμα.

Ο βελονισμός και το moxibustion είναι πολύ σημαντικά στη ΠΚΙ, και πολλοί πιστεύουν ότι το moxibustion χρησιμοποιούνταν σαν θεραπεία πριν το βελονισμό. Ο βελονισμός εφαρμόζεται με την τοποθέτηση βελονών μέσα στο σώμα σε συγκεκριμένα σημεία για τη θεραπεία ασθενειών, την ανακούφιση από τον πόνο ή για την πρόκληση αναλγησίας.

Έχοντας υποστεί με την πάροδο των αιώνων πολλές τροποποιήσεις και βελτιώσεις, ο βελονισμός στηρίζεται στην παρατήρηση ότι στη λειτουργία του ανθρώπινου σώματος σημαντικό ρόλο παίζουν μερικοί ενεργειακοί δρόμοι που ονομάζονται μεσημβρινοί. Κάθε μεσημβρινός έχει συγκεκριμένη πορεία και διασυνδέσεις με όργανα και ιστούς βαθύτερα. Κάθε μεσημβρινός αντιστοιχεί σε συγκεκριμένα όργανα και λειτουργίες. Πάνω στους μεσημβρινούς και σε συγκεκριμένα σημεία τους, υπάρχουν ενεργειακοί κόμβοι, που δεν είναι τίποτε άλλο από τα σημεία του βελονισμού. Έτσι, μπορούμε να δώσουμε τον ορισμό του μεσημβρινού σαν τη νοητή συνένωση των σημείων βελονισμού, που έχουν την ίδια περίπου θεραπευτική δράση ή επηρεάζουν την ίδια ομάδα οργάνων του σώματος. Ο συνδυασμός βελονιστικών σημείων διαφορετικών μεσημβρινών φέρνει τα μέγιστα θεραπευτικά αποτελέσματα.

Τα σημεία βελονισμού βρίσκονται στο δέρμα ή στους μύες σε περιοχές πλούσιες σε νευρικά πλέγματα, αιμοφόρα αγγεία και ιδρωτοποιούς αδένες. Τα σημεία αυτά δεν είναι κάποιες «τελείες» στο δέρμα, αλλά ανατομικές δομές με νεύρωση και αγγειώση. Σε περιοχές του σώματος όπου έχει λίγο υποδόριο λίπος τα σημεία είναι πολλά ενώ λιγοστεύουν στις περιοχές όπου υπάρχουν αδένες. Υπάρχουν σημεία βελονισμού που βρίσκονται επιφανειακά και άλλα που βρίσκονται σε μεγαλύτερο βάθος (πάνω σε μύες). Η πρακτική εφαρμογή του βελονισμού είναι απλή και ανώδυνη. Χρησιμοποιούνται βελόνες που είναι πλήρως αποστειρωμένες και μιας χρήσεως. Οι βελόνες διαφέρουν σε μήκος και πάχος(επιλέγονται ανάλογα με τη σωματική διάπλαση του ατόμου και τη περιοχή της θεραπείας), ενώ το υλικό κατασκευής τους μπορεί να είναι χρυσάφι, ασήμι, πλατίνα ή ανοξείδωτο ατσάλι.

Ολοένα και περισσότερες παθήσεις προστίθενται στη λίστα των ενδείξεων του βελονισµού, που γίνεται αποδεκτός ως θεραπευτική λύση από πολλά συστήµατα υγείας, ανά την Ευρώπη και τον κόσµο. Η πιο σηµαντική του εφαρμογή ωστόσο, σχετίζεται µε την αντιμετώπιση του πόνου.

Στα τελευταία 100 – 200 χρόνια που άρχισε η δυτική ιατρική να αναπτύσσεται , με το ορθολογιστικό πείραμα και παρατήρηση υπήρξαν ανεξάρτητες περιπτώσεις ερευνών που εντόπισαν επώδυνα σημεία σε διάφορα μέρη του σώματος και τα ονόμασαν trigger points (σημεία πυροδότησης). Αυτοί οι ερευνητές χωρίς να γνωρίζουν ότι υπάρχει βελονισμός και χωρίς να γνωρίζονται μεταξύ τους διότι ζούσαν σε τελείως διαφορετικά μέρη της γής , ανέδειξαν για ακόμη μία φορά , μία από τις αρχές του βελονισμού: τα επώδυνα σημεία του μυοσκελετικού συστήματος.

Τον 19ο αιώνα ο γερμανός γιατρός Weihe ανακαλύπτει και επισημαίνει 195 επώδυνα σημεία που συνήθως ενοχλούν τους χιλιάδες ασθενείς που μελετούσε στο νοσοκομείο του. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο αμερικανός γιατρός Head αναπτύσσει την θεωρία των μυϊκών ζωνών που κατανέμονται σε ολόκληρο το σώμα και εντοπίζει σε αυτές τα συχνότερα ευρισκόμενα επώδυνα σημεία που τα ονομάζει trigger points. Στα μέσα του 20ου αιώνα (1956) ο γάλλος γιατρός De la Fuye επισημαίνει 329 σημεία στο εξωτερικό μέρος του σώματος που συνήθως από μόνοι τους εντοπίζουν οι ασθενείς του και επί το πλείστον τους ενοχλούν. Ο ίδιος εντοπίζει 482 σημεία που με ελαφρό μασάζ δρουν θεραπευτικά , εκ των οποίων τα 432 συμφωνούν απολύτως με τα σημεία του Βελονισμού.

Αυτοί όμως που ερεύνησαν και έδωσαν πιστικές απαντήσεις στη σύνδεση του βελονισμού με τα trigger points είναι οι Travell και Simons που εντοπίζουν 350 trigger points που όλα αντιστοιχούν με βελονιστικά σημεία. Επισημαίνουν μάλιστα στο βιβλίο τους ότι οι ασθενείς ασυναίσθητα πιέζουν ή μαλάσσουν αυτά τα σημεία , ή αφηρημένοι αφήνουν την παλάμη επάνω τους , ή τα ξύνουν επίμονα , ή τα χαϊδεύουν χωρίς να το συνειδητοποιούν και τελικά αυτή η συχνή επαφή αυτών τών σημείων αποβαίνει κατασταλτική ή και θεραπευτική για τα συμπτώματα που έχει ο ίδιος ο ασθενής.

Σήμερα η πρόοδος της φυσιολογίας και η ανάπτυξη νέων τεχνικών απεικόνισης μας έχουν επιτρέψει την κατανόηση και ερμηνεία των µηχανισµών δράσης του βελονισµού.

Οι έρευνες µάλιστα, µε στόχο την πλήρη κατανόηση του τρόπου λειτουργίας και της θεραπευτικής δράσης του βελονισµού, με αυστηρά επιστημονικά και μεθοδολογικά κριτήρια, καθημερινά μεγαλώνει, με αποτέλεσμα την πληρέστερη στατιστική καταγραφή της αποτελεσματικότητας του βελονισμού για κάθε κατηγορία νοσημάτων χωριστά. Το σαφές νευροφυσιολογικό υπόστρωμα της δράσης του βελονισμού και το γεγονός ότι μπορεί να συνδυαστεί άριστα με την κλασσική φυσικοθεραπεία (άσκηση, manual therapy κτλ) , έχει σαν αποτέλεσμα την ευρεία του αποδοχή από τη φυσιοθεραπευτική κοινότητα παγκόσμιος.

Διατάσεις και Άθληση

Fri, 20 Sep 2019 09:49:36 GMT

Διατάσεις και Άθληση

Οι διατάσεις είναι ένα σημαντικό εργαλείο για τη βελτίωση της ελαστικότητας και του εύρους τροχιάς

Οι διατάσεις είναι ένα σημαντικό εργαλείο για τη βελτίωση της ελαστικότητας και του εύρους τροχιάς της άρθρωσης (range of motion, ROM). Υπάρχει όμως κάποιο μεγαλύτερο όφελος από την επαναλαμβανομένη και τακτική διάταση; Οι διατάσεις βελτιώνουν την εκτατικότητα των μυών μέσω δύο τρόπων· ενεργητικά με την αύξηση της ανοχής του νευρικού ιστού ώστε να μπορεί να ανεχτεί μεγαλύτερη διάταση και παθητικά επηρεάζοντας τα ανατομικά στοιχεία της άρθρωσης (μύες, τένοντες, συνδέσμους κτλ.) . Η αύξηση του ROM προέρχεται από τη μείωση της νευρικής τάσης και την αύξηση της ανοχής στη διάταση.

Προλαμβάνει η διάταση τον μυϊκό πόνο μετά από άθληση; Η απάντηση είναι όχι!!!! Μια συστηματική ανασκόπηση 23 μελετών που εξέτασε την επίδραση της διάτασης στον μυϊκό πόνο μετά και πριν από άθληση έδειξε ότι δεν υπήρξε κλινικά σημαντική μείωση του πόνου, ανάμεσα σε αθλούμενους που έκαναν διατάσεις και εκείνων που δεν το έκαναν (1). Η στατική διάταση μειώνει τη δύναμη; Η απάντηση είναι ναι!!! Είναι ευρέως γνωστό ότι οι στατικές διατάσεις ενδείκνυνται σε αθλήματα όπου η ευλυγισία είναι απαραίτητη, όπως είναι η ενόργανη ή η ρυθμική γυμναστική, ωστόσο δε συνιστάται σε αθλήματα που απαιτούν δύναμη, ισχύ, ταχύτητα ή εκρηκτικότητα. Η στατική διάταση που διαρκεί πάνω από 45 δευτερόλεπτα επηρεάζει αρνητικά τη μέγιστη μυϊκή δύναμη, την ισχύ, την εκρηκτικότητα, την ισορροπία και την ευκινησία ή δεν έχει καμία απολύτως επίδραση στην απόδοση. Η μέγιστη δύναμη επηρεάζεται αρνητικά περισσότερο από ότι η εκρηκτικότητα και η ισχύς. (2)

Μπορώ να βελτιώσω την ελαστικότητα μου χωρίς διατάσεις; Η απάντηση είναι ίσως. Εξετάζοντας μια μελέτη που συνέκρινε μεταξύ στατικών διατάσεων και ασκήσεων σε όλο το ROM με αντίσταση, προτείνεται ότι ένα προσεκτικά σχεδιασμένο πρόγραμμα άσκησης με αντίσταση σε όλο το ROM μπορεί να βελτιώσει την ελαστικότητα σε σχέση με τα τυπικά προγράμματα διατάσεων . Αυτή είναι μια μόνο πειραματική μελέτη και χρειάζεται περισσότερο διερεύνηση (3).

Διατάσεις πριν ή μετά την προπόνηση;

Αν ο στόχος σας είναι να μειώσετε τους τραυματισμούς, οι διατάσεις πριν την προπόνηση δεν θα βοηθήσουν. Καλύτερο είναι να αξιοποιήσετε τον χρόνο σας προθερμαίνοντας τους μύες σας με ελαφριές αερόβιες κινήσεις και σταδιακά να αυξάνεται η έντασή τους. Αν ο στόχος σας είναι να αυξήσετε το εύρος κίνησης και δεν σας αφορά η μικρή απώλεια δύναμης, τότε κάντε διατάσεις. Για τους περισσότερους αθλητές οι διατάσεις προ της προπόνησης είναι θέμα προσωπικής επιλογής. Υπάρχουν κάποια στοιχεία πως οι τακτικές στατικές διατάσεις εκτός προπόνησης μπορεί να αυξήσουν την δύναμη και την ταχύτητά και να μειώσουν τους τραυματισμούς. Οι διατάσεις μετά την προπόνηση θα επαναφέρουν την αναπνοή σας και τους παλμούς της καρδιάς σας στα φυσιολογικά επίπεδα, καθώς και το μυαλό και το σώμα σε μία κατάσταση χαλαρότητας.

1) Herbert RD et al. 2011, Cochrane Database Syst Rev. Stretching to prevent or reduce muscle soreness after exercise.

2) Kay AD, Blazevich AJ. 2012, Med Sci Sports Exerc. Effect of acute static stretch on maximal muscle performance: a systematic review.

3) Morton SK. et al. 2011, J Strength Cond Res. Resistance training vs. static stretching: Effects on flexibility and strength.

Διάγνωση περιοστίτιδας κνήμης

Tue, 27 Aug 2019 09:45:03 GMT

Διάγνωση περιοστίτιδας κνήμης

(shin - splints)

Σε μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο British Journal of Sports Medicine αποδεδείχθηκε ότι οι περιοστίτιδες κνήμης (shin-splints), ή αλλιώς σύνδρομο καταπόνησης των μυών της κνήμης (Medial Tibial Stress Syndrome, MTSS), μπορούν να διαγνωστούν αξιόπιστα χρησιμοποιώντας το ιστορικό του ασθενούς και τη φυσική αξιολόγηση, συνδυάζοντας την κλινική εμπειρία και τη διαθέσιμη βιβλιογραφία.

Η μελέτη παρουσιάζει ένα κλινικό εργαλείο για τον άκρο πόδα, που ο συνδυασμός μεταξύ του ιστορικού του ασθενούς και της φυσικής εξέτασης μπορεί να δείξει MTSS, και εάν ταυτόχρονα συνυπάρχει το σύνδρομο διαμερίσματος της κνήμης (Chronic Exertional Compartment Syndrome, CECS).

Ευρήματα από το ιστορικό του ασθενούς που δηλώνουν περιοστίτιδα είναι:

Πόνος που εμφανίζεται στην άσκηση κατά μήκος των 2/3 του έσω και κάτω τμήματος της κνήμης

Ο πόνος εμφανίζεται κατά την διάρκεια της προπόνησης ή στο τέλος αυτής, και μειώνεται με την ξεκούραση

Μυϊκές κράμπες, πόνος που μοιάζει με κάψιμο στο οπίσθιο τμήμα του άκρου πόδα, με ή χωρίς "καρφίτσες¨, "μυρμήγκιασμα" και μούδιασμα ίσως δηλώνει τη παρουσία CECS, ή των συνδυασμό CECS και MTSS.

Ευρήματα από τη φυσική εξέταση του ασθενούς που δηλώνουν περιοστίτιδα είναι:

Πόνος που μοιάζει με τον πόνο του ασθενούς κατά την ψηλάφηση στο οπίσθιο έσω άκρο της κνήμης (≥ 5εκ.)

Αλλά συμπτώματα όπως οίδημα ή ερυθρότητα ΔΕΝ είναι τυπικά για τη περιοστίτιδα

Εάν η περιοχή του πόνου είναι μικρότερη από 5εκ., είναι πιθανό ο πόνος να μην οφείλεται σε περιοστίτιδα, και ίσως κάποιος άλλος τραυματισμός να υπάρχει π.χ. κάταγμα κοπώσεως.

Για περισσότερες πληροφορίες:

Winters M, Bakker E W P, Moen M H, Barten C C, Teeuwen R, Weir A. Medial tibial stress syndrome can be diagnosed reliably using history and physical examination. Br J Sports Med. 2018 Oct;52(19):1267-1272.

Τα Οφέλη της άσκησης

Fri, 18 Jan 2019 10:39:10 GMT

Τα Οφέλη της άσκησης

Μύες : Είναι ευρέως γνωστό ότι μεγαλύτερο φορτίο κατά την άσκηση σημαίνει και δυνατότερους μύες (1). Ακόμα και η εφαρμογή παθητικού φορτιού κατά τη διάταση των μυών είναι ευεργετική για τη δύναμη τους (2).

Οστά : Τα οστά γίνονται πιο δυνατά όταν εφαρμόζεται σε αυτά αντίσταση/φορτίο (2). Η άσκηση με αντίσταση αυξάνει αποδεδειγμένα τη παραγωγή οστίτη ιστού σε μετακλιμακτηριακές γυναίκες (3).

Σύνδεσμοι : Οι αρσιβαρίστες έχουν πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο 2 φορές μεγαλύτερο από τον μέσο όρο (4).

Τένοντες : Η άσκηση με αντίσταση/φορτίο αυξάνει το πάχος του τένοντα (5).

Χονδρός : Οι δρομείς αποστάσεων, ακόμα και μεγάλων αποστάσεων, εμφανίζονται να έχουν μεγαλύτερο πάχος χόνδρου στο γόνατο και το ισχίο σε σύγκριση με μη αθλητές (6), (7).

Μεσοσπονδύλιος δίσκος : Οι δρομείς εμφανίζονται να έχουν καλύτερη ποιότητα μεσοσπονδυλίου δίσκου σε σχέση με τον μη ενεργό πληθυσμό (8).

Δε χρειάζεται να γίνει κάποιος μαραθωνοδρόμος ή αρσιβαρίστας για να έχει ένα υγιές μυοσκελετικό σύστημα. Χρειάζεται απλά να παραμείνει καθημερινά ενεργός!!!!!

(1) Schoenfeld BJ et al (2018). Resistance Training Volume Enhances Muscle Hypertrophy but Not Strength in Trained Men.

(2) Craig A. Goodman et al (2015). Bone and Skeletal Muscle: Key Players in Mechanotransduction and Potential Overlapping Mechanisms.

(3) Watson S. L. et al (2015). Heavy resistance training is safe and improves bone, function, and stature in postmenopausal women with low to very low bone mass: novel early findings from the LIFTMOR trial.

(4) Grzelak P. et al (2012). Hypertrophied cruciate ligament in high performance weightlifters observed in magnetic resonance imaging

(5) Mersmann F. et al (2017). Imbalances in the Development of Muscle and Tendon as Risk Factor for Tendinopathies in Youth Athletes: A Review of Current Evidence and Concepts of Prevention

(6) Aletron-Geli et al (2017). The Association of Recreational and Competitive Running With Hip and Knee Osteoarthritis: A Systematic Review and Meta-analysis.

(7) Ponzio DY. et al (2018). Low Prevalence of Hip and Knee Arthritis in Active Marathon Runners.

moustogianni-athanasia-1919934

Διατροφή, Φυσικοθεραπεία και Αποκατάσταση

Ποιες είναι οι αίτιες εμφάνισης δυσλειτουργίας του Πυελικού Εδάφους;

Έτοιμοι για Μαραθώνιο! (Μέρος 2ο)

Έτοιμοι για Μαραθώνιο! (Μέρος 1ο)

Σύνδρομο λαγονοκνημιαίας ταινίας

¨Κοτσι¨ ή Βλαισός Μέγας Δάκτυλος (Hallux Valgus)

Tennis Elbow ( Έξω Επικονδυλίτιδα του Αγκώνα )

Tennis Elbow (Έξω Επικονδυλίτιδα του Αγκώνα) φλεγμονή ή τενοντοπάθεια;

Οι Ενοχλητικές Εμβοές (Βουητό Στο Αυτί)!

Παγωμένος Ώμος ή Συμφυτική Θυλακίτιδα

Breathing

Myths and Truths about shoulder pain

The Diaphragm

Eyes and neck pain

Εξαφάνιση της οσφυϊκής δισκοκήλης! Γίνεται;

Αρά ΝΑΙ, η εξαφάνιση της οσφυϊκής δισκοκήλης ΓΙΝΕΤΑΙ!

Ποια τα οφέλη της άσκησης κατά την Εγκυμοσύνη;

Πάρεση προσωπικού νεύρου (Bell's palsy)

Παχυσαρκία και Φυσικοθεραπεία

Μύθοι και πραγματικότητα για το πόδι!

Long COVID σύνδρομο ή «μακρά Covid»

Προπόνηση και Ισορροπία

Δέκα σημαντικές ιδιότητες των συνδέσμων

Άσκηση και στοματική υγιεινή

Μάτια και πόνος στον αυχένα

Κροταφογναθική άρθρωση και Ημικρανίες

Ουλές

Η άσκηση είναι ασφαλής!!!

Το Διάφραγμα

Μύθοι και Αλήθειες για τον πόνο στον ώμο

Ο σχεδιασμός και η εκτέλεση της κίνησης

Μύθοι και Αλήθειες για την Οστεοαρθρίτιδα

Ύπνος και πόνος. Γιατί είναι σημαντικό!!!

Αναπνοή

Βελονισμός και Φυσικοθεραπεία

Διατάσεις και Άθληση

3) Morton SK. et al. 2011, J Strength Cond Res. Resistance training vs. static stretching: Effects on flexibility and strength.

Διάγνωση περιοστίτιδας κνήμης

Winters M, Bakker E W P, Moen M H, Barten C C, Teeuwen R, Weir A. Medial tibial stress syndrome can be diagnosed reliably using history and physical examination. Br J Sports Med. 2018 Oct;52(19):1267-1272.

Τα Οφέλη της άσκησης

(8) Belavý D. L. et al (2018). Running exercise strengthens the intervertebral disc.